ROJAN HAZIM
Ji baskê polîtîk bigirin heta baskê leþkerî û baskên dî yên civata Tirk, pêkve ji bo ku paþeroja xelkê xwe, welatê xwe tarî bikin, çi ji destê wan têt dikin. Li goreyî wan hem li der û cîranan, hem jî li seranserê cîhanê çu kes bo wan ne yar e, hemû neyar in!. Belêm zehmetê nakêþin û li xwe nanêrin ka ev çenbera ”neyaran” boçi lo dor wan pêkhatîye. Tesbîteke klasîk e ji bo civata Tirk, belêm di dubarekirina wê da çu mehzûrî jî nîne; paranoya!. Eve rastîya civata Tirk e ku nexweþîyeke ”bê hekîm û bê derman” tûþî bedena wan bûye, esasen wan bi xwe tûþî bedena xwe kirîye!. Ji bo ku xwe jê xilas bikin jî çu hewildanên wan nînin, tam bereks vê nexweþîya xwe kûrtir û girantir dikin û ji xwe kirine kronîk jî.
Hindek peryod hene ku werarên [semptom] vê nexweþîyê bi zêdehî ve xwe didine der. Demê hilbijartinan ji bo dîtina vê nexweþîyê adeta laboratûwar e. Vêca ev nexweþîya kronîk bi hemû rengên xwe ve dîsa ve biþkivîye di nav civata Tirk da. Meydan, kuçe û kolan, gund, bajêr çu der nemane ku ev rengê paranoîd neyête dîtin li Tirkîyeyê di nav civata Tirk da. Helbet em naxwazin generalîze bikin, lê hejmareke gelek biçûk têne, civat di nav vê haletî rûhîyeyê da ye, çi bikin!. Civata Tirk bi bayê, -þovenîzm sivik dimîne-, rasîzmê hewaser bûye. Ji ”biaqil!”ê wan heta bêaqil û serxalîyê wan, pêkve mekanîzmaya mantiq berze [winda] kirine. Ji ber vê xwe þaþkirinê bêperwa jî bûne. Di nîveka nîþangeha wan da Kurd heye!. Gerçî ev nefreta dijî Kurd dihate zanîn, belêm divêt bête itiraf kirin ku di vê dereceyê da nedihate hizirîn. Faþîstên wan kivþ bûn, lê îro baskê cepheyê wan gelek berfireh bûye û sosyal faþîst jî lê zêde bûne û hetta ev sosyal faþîst ji faþîstên heta nihe dihatin zanîn û nas kirin, hartir û dijwartir bûne. Kategorîya faþîst û sosyal faþîstên „klasîk“ firehtir bûye û îro „neofaþîst“ û „neososyalfaþîst“an ser ji yên „klasîk“ standîye. Xebat û propagandayên di vî demê hilbijartinên 22ê Tîrmehê yên parlementê da têne kirin êdî bûyne eyneya civata Tirk. Rojeva vê peryoda hilbijartinan ji serî heta binî li ser neyarîya Kurdan hatîye danan ji teref cepheyê þer û bêyûm yê civata Tirk ve. Hejmareke gelek biçûk ya bi hiþ û bîr ya ji nav civata Tirk derketî jî, li ser Kurdan têne hisab kirin, ku ji xwe tifaqdarên Kurdan in û awirên nefretê li ser wan in jî. Serok û rêvebirên partîyên cepheyê bêyûm yên civata Tirk, bi hev ra û bi yêk dengî neyaretîya Kurdan dikin û eve tête têgihiþtin!. Belêm di rikeberîya navxweyî da jî, „malzeme“ dîsa ve Kurd in. Her yêk ji wan, yê dî bi nermokîya beramberî Kurdan sûcdar û gunehkar dike. Di devê wan da tijî gilîz tifî hevdu dikin, lê þûrên di destê xwe da li Kurdan dihejînin. Benik û werîsên îdama Kurdan diavêjin ber hevdu. Berê „terorîstên Kurd“, [anku „têkoþerên Kurd“] û piranîya „hevwelatîyên binyad Kurd yên Tirk!“ ji hevdu cuda dikirin, lê nihe dev ji vê „kubarîyê“ jî berdane û naveroka ferhenga xwe fireh kirine û „terorîst“ û „Kurd“ kirine yêk mana, ku mala wan ava, rastî jî ji xwe ew e!. Serok û rêvebirên partîyên Tirk, „nermîtî“ û „“reqîtî“ya hevdu li ser reftara beramberî Kurdan dipîvin û dikêþin!. Bi taybetî serokên partîyên Tirk, li meydanan tellalîya kîn û xereza dijî Kurdan dikin. Partîya hukûmetê be, yên mixalefetê bin, pêkve programên xwe yên ku dê çawa û bi çi rengî „terorê“, [hûn „Kurd“ têbigihin], biqelînin pêþkêþî xelkê xwe dikin û li ser qelandin û birandina „terorê“, [anku „Kurdan“] rehîya dixwazin. Ji destpêka biryardana hilbijartinan heta îro, van partîyên Tirk ji bo xweþkirina jîyana xelkê xwe, bo ronahîkirina paþeroja welatê xwe yêk gotin nekirine, programek ne danane ber xelkê xwe. Karê wan kirî heta îro ji tellalîya þer û felaketê pêve nebûye. Timamî propaganda û ajîtasyona xwe li ser dijminahîya xelkê Kurd dizivirînin. Ser û binên axivtinên wan rûndana ertêþê ye û ji fetih û dagîrîyê pêve axivtinek ji devê wan dernakeve. Partîyên Tirk ketine berabezînkanê ku kî ji wan bête ser kar, dê „sefera Iraqa bakur“, [devê wan nagire bêjin Kurdistana Federal], bidine dest pê kirin û alaya xwe li „Qendîl“ biçikilînin!.
Axir tabloya demê hilbijartinên 22ê Tîrmehê ji alîyê civata Tirk û partîyên Tirk ve ev e: Þer, fetih, dagîrî, anku felaket!. Wekî pêþwazîya xelkê Kurd ya beramberî namzetên serbixwe yên DTPyî jî dibînin êcarî har û hêc dibin û dev li bayî diwerînin!.
Belêm mixabin ku xelkê Tirk jî prîmê dide vê zihnîyeta þer, dagîrî û kuþtinê. Reyên þovenîzmê di nav civata Tirk da hind stûr bûne ku partîyên wan jî timamî propaganda û ajîtasyona xwe li ser vê zihnîyeta dijminahîya xelkan ava dikin. Tiþtê ku îro di rojên berî hilbijartinan da tête dîtin ev e. Serok û rêvebirên partîyên Tirk, ku xwe pêþengên civata xwe dibînin, bi vê zihnîyeta þovenîst, bi vê tellalîya þer, fitne û dagîrîyê, bi van kir û kiryarên xwe yên neyaretîya Kurdan û xelkên dî yên kêmanî, esasen tellalîya felaketa xwe dikin. Serok û rêvebirên partîyên Tirk adeta bûyne bangdêrên felaketa welatê xwe, xelkê xwe. Felaketa xelkê Tirk û welatê wan Tirkîyeyê dê ji van serok û rêvebiran û partîyan bêtin!. Felaketa xelkê Tirk û Tirkîyeyê ne Kurd in, ew bi xwe ne!. Felaketa ku xelkê Tirk û rêvebirên wan bi serê xwe înayî, dîsa ve dê bi hawar û hevkarîya xelkê Kurd bête dûr kirin, heke xelkê Tirk vê rastîyê bibîne!.
Tête hêvî kirin ku hilbijartinên 22e Tîrmehê bibin dergehek, pêngavek ji bo bizava neteweyî ya xelkê Kurd jî ku vê rastîyê nîþanî xelkê Tirk jî bide. Em bawer dikin ku xelkê Kurd dê vê xîretê nîþan bide û namzetên xwe yên serbixwe yên DTPyî, ji Kurdistanê û meydanên dîasporayê, bi hejmareke têrayî grûbê, rêbike parlementê. Dê xîret!.
10 Tîrmeh 2007