Þablona demên salê li cografyaya Kurdistanê hergav wekî xwe namîne. Rast e, sal dazdeh meh in, demên salê çar in û her demsal jî ji sê mehan pêktêt. Li goreyî vê rêzê, sibat meha dawîyê ya zivistanê ye, belêm eve li ber iklîmê Kurdistanê pare nake! Zivistan li bahra mezin ya Kurdistanê heta serê Nîsanê jî xwe nazdar dike! Lewma sibat meheke xwerû spî ye li piþkeke mezin û fireh ya Kurdistanê. Befreke giran dibare bi taybetî di sentrala Kurdistanê da. Befr jîyanê gelek asê dike, adeta dest û pêyan girêdide. Lê belê, xelk qet ji vê ”asêtîyê” ne aciz e, berevajî, bi timamî razî ye. Bo wan befr xêr û bêr e. Befr kana xwûna spî ya jîyana xelkê Kurdistanê ye. Boþahîya çem û robar, av û deravên Kurdistanê ji ber vê befra giran e. Oksîjena miþt û tîr ya atmosfera esmanê Kurdistanê ji vê perdeya sîsespî ya zivistanê têt. Sibata ku bi befra xwe ya giran reng û rûyê Kurdistanê spî neke, bejn û bala xwezayê ne xemilîne, ne bihadar e. Xelk di befra sibatê da pîrozîyekê dibîne. Belkî jî ji ber bawerîya qedîm ya ”befra giran ya dûmahîkê ye” têt! Heke biharên Kurdistanê rengareng bin, þîn û bi ber bin, bi bêhna bijûn jîndar bin, ji ber befra giran ya zivistanê û bi taybetî jî ya dûmahîka zivistanê, anjî ya sibatê, dibin.
Ev rûyê madalyona befra sibatê xêr e, bereket e. Belêm rûyê dî yê madalyona befra sibatê jî gelek tirsbar e. Ji ber ku ber bi dawîya demsala zivistanê ve, li milekê befr hêza xwe ya dûmahîkê bi kar tîne, giran dibare, lê li milê dî jî ew erdê ku di destpêka zivistanê da qerisî, hêdî hêdî digermixe, vedilive û adeta ji binî ve hazirîya vejîna biharê dike. Lewma, befr û erd xwe ji hevdu sist dikin. Aþût û renîyên giran û tirsbar di sibatê da xwe ji ser û gupikên çiya û bilindahîyan berdidin û mixabin gelek caran xusarên mal û canî didin. Eve rûyê ”teror”a befra sibatê ye! Terora befra sibatê, digel ku tirsbar e, xusareke mezin dide, lê hatina wê tête zanîn û ji bo xelkê ne ”surprîz” e! Digel vê serwextîyê jî, xelk wekî herdem xemsar e û tedbîran wernagire û gava ku aþût û renîyên befra sibatê radibin, reveke trajîk jî dest pê dike û gelek caran jî ev reve sehneyên trajîkomîk jî tîne meydanê. Demê terora befra sibatê, demekî vebirîye û hersal, her sibatê, sivik be giran be befr wekî xêlîya bûkekê xwe berdide ser û rûyê xwezaya welatî. Xelk gava befra giran barî dizane ku eve potansiyela terora xwezayî ye. Bedelên giran dide, lê çu cara nifrîna li befrê nake, li sibatê nake, tam berevajîya wê, xwe bi xêr û bereketa befrê xwudan þans dibîne û minetdarîya xwe diyar dike. Dizane ku xemla biharê, bereketa çandin û þînahîya bihar û havînê, têravîya ax û erdê welatî ji wê perdeya sîsespî ya xwezayî têtin.
Her meheke salê þahida gelek serpêhatîyên Kurdan e. Çu meh nînin ku bûyerek baþ nebaþ ya bi serê Kurdan hatî lê neête bîrînan. Gelek meh hene ku hejmareke zêde bûyer û serpêhatî lê qewimîne. Sibat jî yêk ji wan mehan e. Ji xwe sibata ev sale, her di destpêkê da Kurd hejandin. Dereceya vê hejyanê ji ya zelzeleyeke erdî cudatir, lê girantir bû. Vê hejyanê hem dil sotin, hem jî dil kirin yêk. Terorê rûyê xwe yê sar di vê meha sar û befrîn da nîþan da. Lê eve ne teroreke xwezayî bû, ku xelk nifrîna lê neke! Eve teroreke plankirî bû û demê wê jî xuya ye ku gelek bi zanahî hatibû vebirîn. Gerçî pêjna wê ji mêj ve bû, dihate bihîstin, lê mixabin ku kesê hizra roj û seeta wê nedikir. -Li vê derê divêt kêmasî, þaþî û ihmala îdareya asayiþa Kurdistanê bête gotin. Ji ber ku dewletên cîran, bi taybetî berpirsiyarên leþkerî yên dewleta Tirkîyeyê, bi dengekî bilind behsê eksporta terorê dikirin. Divîyabû ku desthilata polîtîk û îdarî û hêzên asayiþê tedbîrên gelek micid wergirtiban. Ji bo vê ihmalê divêt li çu mazereta jî neête geryan! Duserîya heyî keysekî mezin dide provakator, terorîst û arêþekeran ku van kiryaran bikin û bidomînin!- Ma xelkê sade da ji kî derê bizane ku ev terore dê tam di serê sibatê da xwûna mirovan di reyên xwe da biqerisîne û xusareke gelek giran ya canî bide... Ji ber hindê jî nifrîn û neleta herî mezin li vê terorê hate kirin…
Vê terorê, yêkê sibatê li danê spêdê dengveda. Terorê vê carê cihekî wisa hilbijartibû ku dengvedana wê wekî pêlên okyanûsekê bilind û fireh bûn. Terorê xwe gihandibû Hewlêra ku fonksiyona dil û mejîyî pêktîne ji bo Kurdistana Baþûr. Hewlêr ji 92ê were bibû sentrala organên jîyanî ya xwe bi xwe îdarekirina Kurdistana Baþûr. Ji xwe piþtî ketina rejima Seddam û rizgarbûna Iraqê, bajêrên dî yên Kurdistana Baþûr jî, Xaniqîn, Mûsil û Kerkûk, rizgar bibûn û azadîya Kurdistanê gihiþtibû tixûbên xwe yên rastîn. Vê rewþa nû rol û giringiya Hewlêrê mezintir kiribû û herweha þertên fermîyeta avabûna dewleta Kurdistana Baþûr jî di meydana ”reelpolîtîk”a navneteweyî da gihandibûn. Li parçeyekê jî be, ”Muhayyel Kurdistan” dibû ”Muheqqeq Kurdistan”! Xewn û xiyala Kurdan, dibû rastî! Vê rastîyê, planên cîranên ku di xewnên xwe da ”mirina Kurdan” didîtin, serûbin kir. Çarneçar tiþtek mabû di destên wan xêrnexwazan da, ew jî bi kar înana terorê bû. Her ji serî pêve du tiþt bo xwe kirin armanc; ”heke mumkun be têkbirina vê ’dewleta Kurdan’, heke eve nebe, hetta mumkun be tixûbên wê teng bikin”! Gerçî heta nihe jî ev der û dore, bi taybetî dewleta Tirkîyeyê, operasyonên xwe yên ”antî Kurd” û ”antî Kurdistan”îtîyê, bi van herdu armancên xwe paralel di rê dibin, lê bi berxwedana Kurdan ew jî gihiþtine wê bawerîyê ku ji halê rakirina dewleta Kurdistanê êdî ne mumkun e, lewma xwe li operasyonên tengkirina tixûban tûj kirine. Ev terorên dem bi dem têne organîze kirin li goreyî vê konsepta wan ya ”tengkirina tixûbên Kurdistanê di nav tixûbên Iraqê da” pêktên. Di serî da Tirkîye û paþê jî Iran û Sûrîye, naxwazin ku bi taybetî Kerkûk û herweha Mûsil û Xaniqîn, ku ev bajêre ji alîyê petrolê ve kanên sereke û zengîn in, bikevin nav tixûbên îdareya Kurdistana Baþûr, anjî wekî ew dibêjin, ”îdareya Kurdên bakura Iraqê”!.
Piþtî hilweþîna rejima Seddam ya 9ê Nîsana 2003ê bi taybetî di navçeyên Erebên sunî da, ku bingehê Baasîzma Seddam e, kiryarên terorî têne kirin û terora li Bexda û dorberê da jî ji vê derê tête organîze kirin, ku Amerîkayê hêj jî nikarîye dawîya vê terora îslamîst û Beasîst bîne. Cihê ku asayiþ û ewlehî lê, Kurdistana Baþûr bû û vê tenahîyê xewa Tirkîye, Iran, Sûrîyeyê û destekdarên wan direvand. Lewma jî, bi taybetî Tirkîyeyê bi destê Tirkmenên Kerkûkê, rewþ bi timamî terorîze kir. Iranê destekeke mezin da grûbên îslamîst û Sûrîyeyê jî hevkariyeke xurt da Beasîstên sunî ku operasyonên terorîstî bêne kirin. Armanca hersê dewletan jî yêk bû; dewleta Kurdistanê destabîlîze bikin, cografyaya di bin ”îdareya Kurdan” da, têkbidin, ajawe û arêþeyê derêxin ku di bîr û rehîya cîhanê da resmê ewle, tena û bi asayiþ yê Kurdistanê bête negatîv kirin. Li paþ terora 1ê Sibatê ya li Hewlêrê, di nav tixûbên rojhilatanavîn da, yêkdestîyeke organîze ya navdewletî heye. Muþtereka asgarî ya vê yêkdestîya navdewletî jî ”antî Kurdistan” e! Tiþtê ku Tirkîye, Iran, Sûrîye û yên ”nepenî” tîne nik hev bi kêmasî ev armanca ”antî Kurdistan”îtî ye. Kiryara Hewlêrê ji alîyê cih û mirovan ve gelek bi kûrahî hatîye spesîfîze kirin û operasyoneke berfireh û xurt hatîye organîze kirin û hatîye bi cih înan ku encamên wê tesîreke gelek mezin û hejîner bide, ku di ber û piþt û ser û binên bizava xelkê Kurd da hilweþînekê pêkbîne. Dem gelek bi zanahî hatîye hilbijartin; cejna gorîyê ya îslamî. Piranîya xelkê Kurd musulman in û organîzatoran baþ dizanî ku dê seramonî û rîtûelên dînî bêne kirin û xelk û rêvebirên polîtîk û îdarî dê li cihên fireh kom bin û cejna hevdu pîroz bikin. Operasyon bi profesyonelî hatîye amade kirin ku di ofîsên du partîyên desthilatdar, PDK û YNKê da, di midehê pênc an deh deqîqeyan da li dûv hev, terorîstan bombe li ser xwe peqandin. Di encam da hejmarek bilind ya ji kadroyên lîderîya van rêxistinan, wezîran, rêvebirên îdarî û ji xelkê sade, ji seda zêdetir Kurd hatin kuþtin. Polîtîker û ronakbîrên navdar yên wekî Samî Ebdurehman, Þewket Þêxêzdîn, Mehdî Xoþnav, Þaxewan Ebbasî, Xusro Þêre û gelekên dî, ku di roja evro da hewcehîyeke mezin bi wan hebû, hatin þehît kirin. Hejmareke bilind jî birîndar bûn, ku yêk ji wan jî Ednan Muftî bû. Kesên ku li ser xwe bombe peqandin, mexsed û merema organîzatorên terorê bi cih înan. Ew kes bi ihtimaleke mezin belkî jî Kurd bûn. Etnîk orîjîna wan qet ne giring e. Lê xizmeta enîya “antî Kurdistan”îyê kirin û mesaja vê enîya þer, ajawe û arêþeyê bi kuþtina dehan kesên bijare yên xelkê Kurd, dan. Mesaja wan wekî nameyeke vekirî bû bo Kurdan: ”Em nahêlin dewleteke bi navê Kurdistanê ava bibe”!. Gerçî ev enîya þer, eve serê sedan salan e ku vê mesajê didin û bi mesajê jî namînin, li parçeyên Kurdistanê yên dî jî adeta gewrîya xelkê Kurd diþidînin ku Kurd bêhna jînê wernegirin. Lê belê, evro bizava neteweyî ya xelkê Kurd, bi avabûna dewleta Kurdistana Baþûr, ji ûtopyaya taze û temîz derketîye, bûye rastî. Ji ber hindê ye ku ev enîya xêrnexwaz har û hêc bûye û tehemmula vê destkevta xelkê Kurd nakin. Di baskê vê enîya þer da, xelkê Kurd çeperekî mezin vekirîye û dixwaze vî çeperî saxlem bike. Ew jî dê xirabkerîya xwe bidomînin. Êrîþa wan ya 23yê Sibatê li Kerkûkê jî, ku nêzîkî pazdeh kesan hatin kuþtin, vê yêkê nîþan dide. Rikeberî dê dom bike, belêm di encam da xelkê Kurd dê serbikeve. Kurdan bi tevahî çirîskên vê rikê piþtî dehþeta Hewlêrê dan. Dijminan mesaja xwe bi terorê dan, lê Kurdan jî ew mesaj baþ tercume kirin û xwandin. Ji baþûr heta bakur, ji rojhilat heta rojavayê û heta meydanên herî dûr yên diasporayê, wekî lehîyekê herikîn û bersiva wê enîya þer û xirabîyê bi xurtî dan. Kurdan di serî da li Hewlêrê, li Mahabadê, li Qamiþloyê, li Diyarbekirê, li derveyî welat seramonîyên þîn û behîya danan, li çarnikarê Kurdistanê, li diasporayê bi rê ve çûn, alaya Kurdistanê bilind kirin û hem teror protesto kirin, hem rika berxwedana xwe dubare nîþan dan, hem jî mesajeke gelek xurt jî dan rêvebirîya navxwe ya polîtîk ku duserî, dubendî û berbelavîya navxweyî ji halê rakin, li ser zemînê demokratîk û pirdengîyê, lê di çarçoveya yêkitîya neteweyî da, hêzên xwe bikin yêk û xwe li beramberî enîya ”antî Kurdistan”ê saxlem bikin.
Refleksa neteweyî
Xelkê Kurd piþtî êriþa terorane ya Hewlêrê reflekseke xurt ya neteweyî nîþan da. Çavdêrên bîyanî jî ev reflekse baþ xwandin û gotin jî. Þik têda nîne ku êriþkar jî di manaya vê refleksê gihiþtin. Lê belê, ew dê li goreyî konsepta xwe kiryarên xwe yên êrîþkarî û terorîstî bidomînin. Belêm ev bûyere divêt konsepta Kurdan jî xurt bike, naveroka wê tijî bike. Konsepta Kurdan jî divêt organîzekirin, saxlemkirin û pratîzekirina refleksa neteweyî be. Ji bo ku ev reflekse her jînde be û di pratîkê da jîyanê bibîne, divêt Kurd li hêvîya ”mûsîbetan” nemînin! Di nav xelkê da bawerîyeke ”mîstîk” heye, ku carna ”mûsîbetek ji hizar nesîheta baþtir e”! Lê divêt Kurd vê yêkê berevajî bikin û ne hizar caran, deh hizar caran bila nesîhet bêne kirin û li goreyî van nesîhetan, ji ber berjewendîyên neteweyî, yêkitîya neteweyî pêkbînin. Mûsîbetên bi serê Kurdan tên, bedelên gelek giranin. Kurd tinê piþtî van mûsîbetên giran refleksa neteweyî ya yêkbûyî nîþan didin, ku eve encam çend bi dilê xelkê jî be, divêt nebe nimûne. Kurdan di van bîst – sih salên dawî da, piþtî çend kadastrof û êrîþkarîyên terorane û mûsîbetên dilhejîn, ev refleksa neteweyî nîþan dane. Xelkê Kurd piþtî têkçûna þoreþa Kurdistana Baþûr ya 1975ê jî piþtevanîyeke neteweyî nîþan dabû. Lê hingê rewþ û konjonktûra polîtîk ya cîhanê cuda bû û ev reng helwest û pratîkên Kurdan gelek deng venedidan. Medyayeke xurt ya elektronîk nebû û her kiryar di çarçoveya xwe ya teng da dima. Di jenosîda Helepçeyê da jî reflekseke xurt ya neteweyî pêkhat. Di êriþên rejima Seddam ya di salên 1990-1991ê da jî dengekî gur yê yêkbûyî yê neteweyî derket. Herweha di girtina serokê PKKê, Ebdula Ocalan ya li sibata 99ê da jî li seranserî Kurdistanê reflekseke xurt ya neteweyî hate nîþan dan. Di dawîyê da jî êriþa terorîstî ya li Hewlêrê bû binasê vê refleksa neteweyî û ev enerjîya potansîyel dîsa ve aktîve bû û enerjîya kînetîk derêxiste meydanê. Evro þert û imkanên Kurdan jî gelek pêþve çûne û dem û konjonktûra navneteweyî jî gihiþtîye ku ev refleksa potansîyel zû tête organîze û mobîlîze kirin. Bi rêya medyaya elektronîk û televizyonên satellîtî jî, çu kuçe û kolan, gund û bajêrên Kurdistanê namînin ku dengê yêkgirtî negihê. Bi saya serê van îmkanan jî, tevayî xelkê Kurdistanê di demekî kurt da radibe ser pêya û vê hêza xwe nîþanî yar û neyaran dide.
Di encam da xelkê Kurd tiþtekî gelek vekirî, zelal û konkret ji rêvebirîyên xwe yên polîtîk dixwaze: Li ser zemînê demokratîk û bi normên modern yên polîtîk, rekabeta hevdu bikin, lê belê dijî hêz û dewletên ”antî Kurd” û ”antî Kurdistan”, dengê yêkgirtî yê neteweyî bilind bikin, hêz û refleksa yêkgirtî ya neteweyî nîþan bidin, bi konsepta berjewendîyên neteweyî hereket bikin û çeperên neteweyî xurt û saxlem bikin. Leyiz, plan û proje, hîle û desîseyên ”antî Kurd” û ”antî Kurdistan”îtîyê, tinê bi vê bizava organîze û yêkgirtî ya neteweyî dikarin bêne betal kirin, têkbirin û pûç kirin. Di polîtîka navxweyî da ji hev cuda bin, lê di polîtîka derveyî da bi hev ra li neyar bidin! Di nav xwe da li modelên modern yên bi hev ra karkirinê bigerin û bi kar bînin. Biçûk mezin hemû organîzasyon, xwe bielimînin ku bi modelên koalisyonî welatê xwe di rê bibin. Egoîzma polîtîk ya ”partîya min”, ”rêxistina min” bihêlin. Bi taybetî evro Kurdistana Baþûr hewcehîyeke jîyanî bi vê pratîkê heye. Li Kurdistana Baþûr, þert û konjonktûra navxweyî, navneteweyî û bi taybetî jî navçeyî, êdî dest nade ku li ser vê tabloya ku xwezî û xwasteka xelkê îfade dike, ”edebîyat” bête kirin. Dem ne demê ajîtasyona zuha, req û hiþk ya ”yêkitîya neteweyî” ye! Dem bi timamî demê pêkînana pratîk ya yêkitîya neteweyî ye. Yêkitîya neteweyî naête wê manayê ku hemû partî û rêxistin xwe belav bikin û ”yêk” organîzasyoneke homojen pêkbînin. Ne xelk, ne jî çu kes vê naxwaze, ku ji xwe tabloyeke wisa ne demokratîk e û ne jî encam û pratîkeke modern e. Ew monolîtîzm e, modelê despotîzmê ye, beasîzm e. Tam berevajîyê wê antîdemokratîzmê, plûralîzm, demokrasîya kamil tête xwastin ji bo Kurdistanê. Her reng nêrîn, dîtin, bîr û raman bila xwe îfade bikin, organîze bikin û têkoþînê ji bo armancên xwe bidin, rekabeta demokratîk û modern beramberî hevdu bikin. Lê belê, eve ne maniê peydakirina zemînê neteweyî ye. Gelek spesîfîk û konkret, ji bo serkevtina Kurdistana Baþûr, divêt rengên ”zer” û ”kesk” û yên dî, di dezgeh û organên dewletî da, hêzên xwe bikin yêk; anku yêk parlementeke sentral, yêk hukumeteke sentral (ne sentralîst!), yêk leþkerî, yêk polîsî û çi dezgehên dî hebin bibine yêk! Modelê îdareya polîtîk ya Kurdistanê divêt sentralîst nebe û binaxeya sîstemekî federalî amade bike, lê eve naête wê manayê ku sîstemekî sentral yê neteweyî neête danan. Ji bo vê armancê, hewceyî protokol û seramonîyên bê mana nîne! Kumandaya duserî ya li Selaheddîn û Silêmanîyê divêt rabe û yêk kumanda li Hewlêrê bête danan! Kurt û kurmancî ev e xwasteka xelkê Kurd! Bersiva terora Hewlêrê jî ev e û divêt dem bi danana komîte, konsey û kombûnên formel jî neête kuþtin. Biçûk mezin hemû partî û rêxistinên Kurdistana Baþûr, di meydana polîtîk da bila rekabeta hevdu bi normên modern û demokratîk bikin, lê di organ û dezgehên dewletî û neteweyî da bibin yêk! Rastîya Kurdistanê vê yêkê mecbûrî dike û xelk jî vê dixwaze!
ROJAN HAZIM
Sibat 2004
***
Behînameyên bo PDK û YNKyê hatine hinartin
Bo serokatîya PDKyê, (Partîya Demokratîk ya Kurdistanê)
Em ji ber terora 1ê Sibatê û þehadeta kadro û endamên bijare yên partîya we, gelek bi xem in. Em baþ dizanin ku hûn di nav xemeke mezin da ne. We berê di þerê azadkirina welat da jî gelek þehît dan. Fedakarîya hatîye kirin û giyanên hatine dan bi avê da neçûn û we evro ew armanca mezin, welatekî azad, bi dest ve înaye. Belêm nihe jî hûn di nav têkoþîna avakirina nû ya welat da ne. Yên ku welat di bin destê xwe da dihêlan, jîyan li xelkê dikirin jahr û mirin, azadîyên bi giþtî tirpan dikirin, berze kirin. Lê belê, hem dewsgirên wan, hem barmayîyên wan, hem jî piþtevanên wan tehemmula vê serkevtina we û xelkê me nakin. Lewma prosesa têkoþîna ji bo azadî, demokrasî û pêþvebirina Kurdistanê û þa û xweþ kirina jîyana xelkê Kurd û kêmanîyên dî yên Kurdistanê ya digel wan hêzên reþ û tarî dom dike. Di vê rêyê da mixabin hêj jî þehît têna dan û dê bêne dan jî. Þehîdên 1ê Sibatê, yên vê rê û armanca pîroz in. Di saxlemkirin û binecihkirina destkevta Kurdistana Baþûr da, hem rêvebirîyên polîtîk, hem jî timamî xelkê Kurdistanê di nav dem û þertên gelek nazik da ne. Kurdistana Baþûr bi hebûna xwe evro bûye zemînekî saxlem yê demokratîzasyon û desentralîzasyona hem Iraqê, hem jî rojhilatanavîn. Lewma hêz û dewletên ku ji vê armanc, proses û pozisyona Kurdistana Baþûr nerazî, di nav xirabkerîyeke bêdad û nemirovî da ne. Ev kanên arêþe û ajaweyê, dixwazin Kurdistana Baþûr destabîlîze bikin, ji ber hindê jî kiryarên terorî organîze dikin û didin kirin. Etnîk orîjîna yên ku dînemîtan li ser xwe dipeqînin gelek ne giring e û hetta dibe ku orîjîn Kurd jî bin. Belêm þik têda nîne ku li paþ van lolebkêþan hêzên gelek organîze hene û adresa yên ku wan fînanse dikin, organîzatorîya wan dikin jî kivþ e. Dewletên ku dixwazin modelê Kurdistana Baþûr bi ser nekeve û ji bo parçeyên dî yên Kurdistanê nebe nimûne û herweha mafê jîyanê li ser xelkê Kurd bibirin, enîya ”antîKurd” dîsa ve aktîve kirine û ji bo vê armanca xwe ya gelek qirêj her metodî bi kar tînin. Terora 1ê Sibata 2004ê, xeleka zincîra vê konsepta ”antîKurdistan” e. Bi vê kiryara terorîstî, mesaja vê enîyê ev e.
Belêm, em hêvî dikin ku ev mesaja ”enîya bêbext û xêrnexwaza” ji alîyê rêvebirîyên polîtîk yên Kurdistanê û tevayî xelkê Kurdistanê ve gelek baþ bête têgihiþtin. Bersiva wan divêt gelek zelal û konkret di pratîkê da bête dan. Hukumeteke koalisyonî ya neteweyî ya Kurdistanê, parlamenta yêkbûyî ya neteweyî ya Kurdistanê, yêkkirina hemû organên asayiþ, ewlehî û burokrasîyê û xurtkirina mekanîzmayên dewletî yên Kurdistanê, bersiva herî mezin û giring e ji bo van kanên reþ û tarî yên „antîKurd“ û „antîKurdistan“ê.
Em dizanin ku nihe li Kurdistanê þîn e. Kadroyên bijare, ku di roja evro da geleki hewcehî bi wan hebû, hatin þehît kirin. Belêm, heke tête xwastin ku dil û giyanê wan þehîdan bête rehet kirin, hingê divêt îdealên wan bêne bicihînan. Þika me nîne ku îdeala wan jî, bi kurtî yêkitîya neteweyî ya Kurdistanê bû.
Serê we û hemû xelkê Kurdistanê sax be.
Rêz û silav ji bo giyanê pak yê þehîdan.
Serkevtin ji bo bizava neteweyî ya Kurdistanê.
Digel rêz û silavan.
3 Sibat 2004
ROJAN HAZIM
***
Bo serokatîya YNKyê, (Yêkitîya Niþtimanî ya Kurdistanê)
Em ji ber terora 1ê Sibatê û þehadeta kadro û endamên bijare yên rêxistina we, gelek bi xem in. Em baþ dizanin ku hûn di nav xemeke mezin da ne. We berê di þerê azadkirina welat da jî gelek þehît dan. Fedakarîya hatîye kirin û giyanên hatine dan bi avê da neçûn û we evro ew armanca mezin, welatekî azad, bi dest ve înaye. Belêm nihe jî hûn di nav têkoþîna avakirina nû ya welat da ne. Yên ku welat di bin destê xwe da dihêlan, jîyan li xelkê dikirin jahr û mirin, azadîyên bi giþtî tirpan dikirin, berze kirin. Lê belê, hem dewsgirên wan, hem barmayîyên wan, hem jî piþtevanên wan tehemmula vê serkevtina we û xelkê me nakin. Lewma prosesa têkoþîna ji bo azadî, demokrasî û pêþvebirina Kurdistanê û þa û xweþ kirina jîyana xelkê Kurd û kêmanîyên dî yên Kurdistanê ya digel wan hêzên reþ û tarî dom dike. Di vê rêyê da mixabin hêj jî þehît têna dan û dê bêne dan jî. Þehîdên 1ê Sibatê, yên vê rê û armanca pîroz in. Di saxlemkirin û binecihkirina destkevta Kurdistana Baþûr da, hem rêvebirîyên polîtîk, hem jî timamî xelkê Kurdistanê di nav dem û þertên gelek nazik da ne. Kurdistana Baþûr bi hebûna xwe evro bûye zemînekî saxlem yê demokratîzasyon û desentralîzasyona hem Iraqê, hem jî rojhilatanavîn. Lewma hêz û dewletên ku ji vê armanc, proses û pozisyona Kurdistana Baþûr nerazî, di nav xirabkerîyeke bêdad û nemirovî da ne. Ev kanên arêþe û ajaweyê, dixwazin Kurdistana Baþûr destabîlîze bikin, ji ber hindê jî kiryarên terorî organîze dikin û didin kirin. Etnîk orîjîna yên ku dînemîtan li ser xwe dipeqînin gelek ne giring e û hetta dibe ku orîjîn Kurd jî bin. Belêm þik têda nîne ku li paþ van lolebkêþan hêzên gelek organîze hene û adresa yên ku wan fînanse dikin, organîzatorîya wan dikin jî kivþ e. Dewletên ku dixwazin modelê Kurdistana Baþûr bi ser nekeve û ji bo parçeyên dî yên Kurdistanê nebe nimûne û herweha mafê jîyanê li ser xelkê Kurd bibirin, enîya ”antîKurd” dîsa ve aktîve kirine û ji bo vê armanca xwe ya gelek qirêj her metodî bi kar tînin. Terora 1ê Sibata 2004ê, xeleka zincîra vê konsepta ”antîKurdistan” e. Bi vê kiryara terorîstî, mesaja vê enîyê ev e.
Belêm, em hêvî dikin ku ev mesaja ”enîya bêbext û xêrnexwaza” ji alîyê rêvebirîyên polîtîk yên Kurdistanê û tevayî xelkê Kurdistanê ve gelek baþ bête têgihiþtin. Bersiva wan divêt gelek zelal û konkret di pratîkê da bête dan. Hukumeteke koalisyonî ya neteweyî ya Kurdistanê, parlamenta yêkbûyî ya neteweyî ya Kurdistanê, yêkkirina hemû organên asayiþ, ewlehî û burokrasîyê û xurtkirina mekanîzmayên dewletî yên Kurdistanê, bersiva herî mezin û giring e ji bo van kanên reþ û tarî yên „antîKurd“ û „antîKurdistan“ê.
Em dizanin ku nihe li Kurdistanê þîn e. Kadroyên bijare, ku di roja evro da geleki hewcehî bi wan hebû, hatin þehît kirin. Belêm, heke tête xwastin ku dil û giyanê wan þehîdan bête rehet kirin, hingê divêt îdealên wan bêne bicihînan. Þika me nîne ku îdeala wan jî, bi kurtî yêkitîya neteweyî ya Kurdistanê bû.
Serê we û hemû xelkê Kurdistanê sax be.
Rêz û silav ji bo giyanê pak yê þehîdan.
Serkevtin ji bo bizava neteweyî ya Kurdistanê.
Digel rêz û silavan.
3 Sibat 2004
ROJAN HAZIM
***
Têbînî:
Li ser girtina Medya TVyê
Medya TV 12ê sibatê hate girtin. Maka wê, Med TV jî 22ê Adara 1999ê hatibû girtin. Girtina herduyan jî bi biryarên goya “huqûqî” hatin aþkera kirin. Lê ya rastî, herdu biryar jî di bin kirasê “huqûqî” da polîtîk bûn. Her di serî da dewleta Tirkîyeyê, di meydana dîplomasîya navneteweyî da hemû “rol û giranîya” xwe bi kar îna ku van televizyonên Kurda bide girtin. Gihiþte mexseda xwe jî. Eve ji alîyê TCyê ve ne xerîb e, ji ber ku ew dixwaze dengê Kurdan li her derê bibire, lewma ev pratîka wan ya nemirovî tête têgihiþtin! Lê belê, wekî dewletên Ewrûpî dibin darûdesteyê polîtîkên TCyê, eve balkêþ dibe. Ev biryara dewleta Fransayê jî gelek vekirî, ji ber berjewendîyên xwe yên ekonomîk û polîtîk tawîzdana dewleta Tirkîyeyê ye. Ev tawîzdana yêk ji dewletên Ewrûpayê, Fransayê, gelek aþkera binpêkirina normên demokratîk û bi giþtî jî krîterên Kopenhagê ne, ku Ewrûpa wan krîteran bo xwe wekî bingehên yêkitîyê qebûl dike. Belêm, mixabin ku bi vê biryara girtina Medya TVyê, tirpanek li huqûq, normên demokratîk, mafên azadîya bîr û raman û ya bi giþtî çapemenîyê hatîye dan. Bi vê biryara polîtîk, neheqî û bêdadîyeke mezin li xelkê Kurd hatîye kirin. Ewrûpa bi van biryarên antîdemokratîk, rûyê xwe reþ dike, “dobilmoral”îyeke bêtixûb dike ku eve ji bo paþeroja Ewrûpayeke bi rastî demokratîk jî tehlîkyeke berbiçav e. Esas ev biryarên bi vî rengî, di bin kîjan kiras û navî da bêne dan bila bêne dan, ji alîyekê ve “teroreke dewletî” ye jî. Xwudan desthilat bi van kiryarên terorîyane, dixwazin dengên opozisyonan bibirin. Belêm, mixabin tiþtê ku ji me têt, tinê protestokirina vê biryara neheq, bêdad û antîdemokratîk e. Bila rûyê wan reþ be!
Lê cihê þahîyê ye ku ew hêzên bi navê xelkê Kurd van karên bihadar dikin, dezgehên ragihandinê ava dikin, xwe sist nakin, li þûna yên têne girtin, yên nû bi cih dikin û rika xebat û têkoþîna xelkê Kurd di pratîkê da didomînin. Em hêvî dikin ku ev televizyona nû, ROJ TV, rastî aqîbeta Med û Medya TV neêt. Lê belê, herwisa tête hêvî kirin ku, xwudan û rêvebirên televizyona nû jî, bi berpirsiyarî rabin û rê nedin þaþî û kêmasîyan û herweha keys nedin xêrnexwaz û neyaran.
Medya TV hate girtin, bila rûyê TCyê, yê destekdarên wan, yê dewleta Fransayê reþ be!
ROJ TV vedibe, -1ê Adarê dest bi weþana normal dike-, em hêvî dikin ku jîyekî dirêj û serkevtî bibîne û bila çavê xelkê Kurd ronahî be! Keda yên dixebitin helal be!
ROJAN HAZIM
Sibat 2004
***
Bo rêvebirîya MEDYA TVyê,
Rawestandina weþana MEDYA TVyê, biryareke polîtîk e. Ev biryare, bi navê ”huqûq”ê ji alîyê dadgeha bilind ya Fransayê ve hatibe dan jî, hizar car polîtîk e! Dewleta Fransayê, bi rêdana vê biryarê gelek aþkera krîterên Kopenhagê binpê kirine. Ev biryare, xizmeta polîtîka ”antîKurd” û ”antîKurdistan”îya li rojhilatanavîn û navneteweyî, dike. Eve beramberî xelkê Kurd, bêdadîyeke nedîtî ye. Ev biryare, mafên herî pîroz yên mirov, gelek bêperwa nîne dike. Ev biryare, di bin kirasê ”huqûq”ê da, dijî ziman, kultur, weþangerîya azad û hebûna xelkê Kurd kiryareke terorî ye.
Em gelek bi xurtî vê biryara terorîyane ya dijî mafê weþangerîya azad, protesto dikin!
Yên ku bi navê ”huqûq”ê ekranên weþana azad tarî dikin, xizmeta tarîtîyê dikin!
Bizava neteweyî ya xelkê Kurd ev çeperê televizyonê bi tekoþîneke bihabilind bi destveînabû û dê bikare biparêze jî. Em hêvî dikin ku ew tradisyona ev çeperê xurt pêkînayî, dê gaveke xurttir û pêþvetir biavêje û ekranên televizyonên xelkê Kurd bi weþaneke saxlemtir ronahî bike.
Piþtgirî bo MEDYA TVyê!
Digel rêz û silavan.
13 Sibat 2004