Biraderekî
gelek nêzîk, di nav axivtina xwe da behsê xewneke xwe kir. Xewneke gelek balkêş
bû. Lê belê, ne serê wê, ne nîveka wê, ne jî binê wê xewnê li bîra wî
bû. Belêm, ecêba mezin ew bû ku, wekî bi wan tiştên kem û kêmên li
bîra wî mayî xewna xwe digot, heyecanek di çavên wî yên ela da gelek baş
dihate his kirin. Çavên wî dibiriqîn, rûyê wî dikenî, girnijîneke
şirîn di lêvên wî da xuya dikir. Vê yêkê di min da xwasteka guhdarîkirinê
fûrhand. Bi mereqdarîyeke mezin min tika jê kir ku bi sebir û bêhn, xewna
xwe bi hemû alîyên xwe ve bîne bîra xwe û bêje. Wekî wî ev hezkirina
min, mereqdarîya min ji dil dît, heyecana xwe lixav kir, bêhneke kûr hilkêşa
û ji nû û serî ve dest bi gotina xewna xwe kir. Hindî bi nav xewna xwe da
çû, vêca heyecanê ez girtim. Min xwast vê heyecanê digel we parve bikim.
”Heke
bû nîveka mehê û tu rastî surprîzekê hatî, şaş nebe” got eşqa
salan. Lê
daku ”surprîzê” li ber min belav bike, bal kêşa ser dirêjîya
sibata ev sale; ”tu dizanî sibata ev sale 29 roj in û eve çar sala carekê
tête dîtin, ku ew jî surprîzeke baş e”! Rojekê berî
Sal
bi dûv salan ketibûn, lê dîsa ve kûrahîya salan rengên xwe gewr ne kiribûn.
Nîveka mehê bû, nîveka sedsalê, anjî
bi gotineke qedîm, ”nîveka esrekê” bû.
Gelek tişt di nav van hinde salan da hatibûn hevîr kirin. Eşqa
salan digot ku, ji van salên ”nîv esrekê”, çarêkek sal û plus çar salên
dî jî, bi germeke şarhayî bi hev ra hatine jîyan. Heyecana van salan di
maksîmûm dereceyê da bûye… Helbet wekî hemû reng û rûyên jîyanê,
xem û xiyal jî hatine jîyan, lê belê serê terazîyê bi alîyê geşî
û dilşahîyê ve herdem giran bûye. Berhemên
hêja û bihadar hatine dan. Berwerîyeke têrker derketîye meydanê. Belêm di
nav vê berwerî û berhemdarîyê da, pêşabûna herî mezin, hebûna du
law û egîdan bûye... Di pîrozîya jîyê „nîv esir“î da lawê biçûke
hetavî ev şahîya mutewazî diwergirte fîlm û lawê çelenge dilpola jî di
axivtina xwe da wisa digot:
„Gava
min ewilcar çavên xwe vekirî ji bo dinyayê, li zivistana ´81ê li serbajêrê
dewleta dagîrker, li Enqereyê, tu ne li wê derê bûyî. Hingê min binasên
vê yêkê nedizanîn, tênedigihiştim helbet. Em
vê bidene milekê, min nedizanî ku babekî min heye. Lê piştî çend
saleka em li Sûrîyeyê gihiştin hev, ez û tu. Û niha ez dizanim ku, nebûna
te ya li Enqereyê, li zivistana ´81ê, pêwîstîyek bû. Ne tinê ji ber rewşa
polîtîk ya Tirkîyeyê, lê herweha ji ber ku tu çawa difikirî, wisa jî dijîyayî,
lewma. Eve hişyardarîyeke giring e û bi bawerîya min taybetîya herî
bihadar ew e ku, mirov goreyî îdealên xwe jîyana xwe bidomîne. Ev harmonîya
navbeyna fikr û jîyanê, divêt bibe mantra û kodeksek bo herkesê. Tu bo min
nimûneyî. Xwezî
herkes şubî te ba. Hingê dinya di nav aştî û biratîyê da pêşve
diçû.
Ez
dizanim ku ez dê bibime babekî baş. Ji ber ku min babekî baş dîtîye.
Min yê herî baş dîtîye. Û ez serbilind im ku babê min hêj rêya rast
nîşan dide. Ne tinê bo
min, bo dinyayê jî. Ez gelek serfiraz im ku tu hêj alaya aktîvizmê, humanîzmê
û hevkarîyê bilind dikî. Te hêj çeka xwe nehêlaye, nedanaye. Têkoşîn
bo te ne tinê dîrok û çîrokên xweş e. Têkoşîn bo te duhu bû,
evro ye û subehî ye. Ez gelek keyfxweş im ku, kilîlê jîyaneke rast û
paqij, bo min hind zelal e. Û ez keyfxweş im ku mamostayê min yê jîyanê
tu yî.
Ax!
Bimrim bo van hevokên ji nîveka dil hatine gotin! Gerçî
vî babî, tinê hindî ku jê hatîye rêya rast nîşanî biçûkên xwe
daye, ne zêdetir! Belêm, heke zarokek jî babê xwe bi vî rengî dibîne û
teswîr dike, eve jî gelek normal e, ku her bab di çavê biçûkên xwe da
mezin e, hem jî gelek mezin e! Lewma, gelo ma ji van ristên zêrîn
bihadartir çi dibû bo babakê, ku cihê diyarîyê bigire? Qet! Zêr çi ye!
Elmas çi ye! Ev riste bihadartirîn dîyarîya ”nîv esir”ê bûn. Tacê vê
diyarîyê jî, strana Ciwan Haco bû: Gula Sor.
Gula
sor
Hil
bû jor,
Bêhn
da dor,
Gula
sor…
Gula
sor
Li
paş çiyayê Qaf şîn bû,
Alem
jê ra evîn bû,
Gula
sor,
Bi
me xweş,
Da
me heş,
Em
bi bêhna wê sermest,
Emê
pê şa bin serbest.
Nazenîn...
Xemrevîn,
Xemilîn,
Pê
zemîn,
Guleke
bê kelemê,
Di
nav baxê îremê.
Gula
sor,
Em
li dor
Bicivin,
Bêhn
bikin
Dor
bi dor.
Herdu
lawan, Pola û Hetavî ev strane diyarî wan salên mezin kirin. Lawê
mezin gîtar di destî da û digel lawê biçûk, gava bi dengên xwe yên
zelal, nerm û tijî ev strane gotin, bêhemd rondik werîyane nav dil û
hinavan. Bi wê kelegirîyê herdu law hatin koş kirin, hatin maç kirin,
li ber sing hatin rapêçan. Ax! Çi tabloyeke rengîn, sentîmental û dilsoj bû,
belêm herweha şa û serbilind!
Her
tişt li milekê, heke di van salên ”nîv esirî” da, hema qet tiştek
nehatibe kirin jî, gihandin û mezin kirina van herdu lawên bi hevîrê
welatperwerî, neteweperwerî û
Ez
tême serê te Polayê min, mala min, ez gorî. Ez tême serê te Hetavê min,
mala min, ez gorî. Nazdarên
min Pola û Hetav; hûn li ser rêyeke rast in, dewam bikin. Bo xelkê xwe, bo
hemû xelkan, bo welatê xwe, bo hemû mirovahîyê, bo başîyê, bo qencîyê,
bo aştîyê, bo hemû bihayên mirovî bixebitin. Bo we daxwaza jîyekî
dirêj, dilşa, serfiraz, serkevtî û bi xweşî dikim. We maç dikim, çavên we yên
dibiriqin radimûsim lawên min yên delal û nazdar…”
Gava
gotina xewnê xilasbûyî, recifîn û lerizîneke şabûnê ez girtim. Heçku
min befrşîra zozanên Elkî û Elkîka Hekarya xwarî, enîya min jan da.
Tinê xwezîyek ji nav lêvên min veresî; jîyan, bi hemû reng û rûyên xwe
ve, bi hemû qencî û xirabî, kirêtî û delalî û spehîtîya xwe ve, gelek
xweş e û digel hemû hezkirîyên xwe hêjayî jîyanê ye. Bila jîyekî dirêj,
dilşa,
serfiraz, serkevtî
û bi xweşî bibe qismetê herkesê.
14-15
Sibat 2004, şembî-yêkşemb