Wekî hersal, bihara evsale jî bi guregura firoke, humehuma tank û topa û barîna bombeyan erd û esmanê Kurdistanê deng veda û ev dengvedane hêj jî didome… Dewleta Tirkîyeyê dîsa ve makîneya xwe ya þer dijî xelkê Kurd û bizava neteweyî aktîve kir. Ertêþê bi rêya dem û dezgehên ragihandinê rojeva timamî Tirkîyeyê dagirtîye, zevt û asê kirîye û termînolojîya xwe ya þablonî ya þer ya bi salan, hakimî jîyanê kirîye; “Operasyona Biharê”!.. Medyaya “Mehmetçîk” dev û zimanê xwe kirîye yêk û timamî organên xwe yên elektronîk û çapî dayne xizmeta vê operasyona ertêþê. TV, radyo û rojname, heftename û dezgehên dî yên medyayê pêkve di çeperê dijî “terorê!” da, belêm ya rastî di çeperê dijî “Kurd” da, çiku di ferhenga wan da “teror” anku “Kurd” e, milên xwe dayne yêk ku av di nav wan da nazihine. Medyaya Tirkî pêkve wekî didanê çerxa dewleta dagîrker û kolonyalist, ji hemû etîk û normên medyaya azad ya dinyayê dûr berdevkîya ertêþê dike û elemanên xwe yên seresker þandine Kurdistanê ku vê operasyona biharê ya ertêþê ji nêzîk ve taqîb bikin û destekê bidine ertêþa xwe ya millî û xelkê xwe yê Tirk ji vê operasyona dijî Kurd serwext û agahdar bikin!.
Ertêþê zemînê þerê psîkolojîk hêj ji meha Sibatê pêve hazir kir û timamî medya di vî warî da înforme kir û qalibê xwe, planê xwe dana ber patron û qelemþorên leþkerhez yên medyayê. Çarçove kivþ bû û hewce bû ku medya û elemanên wê yên leþkerhez di vê çarçoveyê da karê xwe yê hazirkirina zemînê þerê psîkolojîk bikin. General û herweha serokwezîr Erdogan 25ê Sibatê çûne “Tetbîqata Zivistanê” ya li Qersê. Erdoxan jî bi cilên leþkerî yên komandoyî beþdarî wê tetbîqatê bû. Ertêþê ji xwe ev midehek bû, piþtî bûyera Þemdîna û girtina ajanên JIT û JÎTEMê li Wanê, Erdoxan û hukûmeta wî teslîm wergirtibûn û rakêþabûne binê xeta xwe. Erdoxan jî bê qeyd û þert, daku hukûmet û sandelîya xwe biparêze xwe teslîmî ertêþê kiribû. Bi taybetî li teniþta asayiþê, hakimîyeta îdarî ya sivîl jî li Kurdistanê bi timamî sparte ertêþê ku ji xwe ertêþê ew mecbûrî vê kiribû. Generalên ertêþê, bi taybetî Yaþar Büyükanit û mezinên dî yên ertêþê 26ê Sibatê hatin Diyarbekirê û beyanatên xwe yên goya dijî terorê dubare kirine ve. Büyüykanit û generalan li Diyarbekirê planê xwe yê „operasyona biharê“ anku þerê dijî Kurda, bi mexsûsî û gelek provakatorane, li merkeza polîtîk ya Kurdistanê, li Diyarbekirê bi rêya medyaya mehmetçîk aþkera kirin bo bîr û rehîya Tirkîyeyê û dinyayê. Starta þer êdî hate dan. Ertêþê amadekarîyên xwe lezandin û dest bi teqwîyekirina hêzên xwe yên li Kurdistanê kir. Xelkê Kurd jî beramberî vî planê þer, planê xwe yê aþtîyê û demokrasîyê kivþ kir û pratîken jî di heftîya Newrozê da li hemû bajêrên Kurdistanê bi sed hizaran derket meydana, cade û kolana û tinê yêk slogan avêt: Aþtî, azadî, wekhevî û demokrasî!.. Bi aktîvî nêzîkî pênc milyonan xelkî ev daxwaz bilind kirin li bin esmanê Kurdistanê. Ev dengê heqî û dadîyê gihiþte bîr û rehîya humanîter li timamî dinyayê û sempatî peyda kir ji bo bizava neteweyî û demokratîk ya xelkê Kurd. Ertêþê bi „okeya“ Erdoxanî reaksîyona xwe ya þer derhal aktîve kir û firoke û helîkopterên cengî firandin li esmanê Kurdistanê, li ser serê milyonan xelkê ku bi aþtîyane Newroza xwe pîroz dikirin. Di wî demî da îddîanameya dozgerê Wanê Ferhat Sarikaya ya ji bo bûyera Þemdîna hazirkirî kete rojevê û dozgerî di vê îddîanameyê da tîrên dijwar digihandin perasûyên general Yaþar Büyükanit û ew û ajanên Jît û Jîtemê yên hatîye girtin wekî „çeteya sûc“ bi nav kirin û sûcdar kirin. Vê tesbîta dozgerê Wanê, qîyamet rakir di cepheyê ertêþê û derûdorên ertêþperês da. Di 16ê Adarê da serfermandarê ertêþê general Hilmî Özkök seradanîya Erdoganî kir û bi devkî „muhtura“ya ertêþê bi xurtî da hukûmetê û adeta ferman da Erdoganî ku digel Yaþar Büyükanit rûne û biaxive. 24ê Adarê jî Yaþar Büyükanit çu seradanîya Erdoganî û wî jî dîrektîva xwe ya þer da Erdogan. Erdogan çeng û perên xwe sist kirin, înan xwarê û wekî mirîþka xwe mit kir. Timamî muhtura û dîrektîvên ertêþê bi çavniqandî qebûl kirin û planê êriþkarîya ertêþê ji bo Kurdistanê tesdîq kir. Ertêþê bi vê muhturayê êdî karûbarên xwe, hazirîyên xwe goya di çarçoveya qanûnan da pêkînan û êdî li ber çavê medyayê sewqîyata xwe ya leþkerî kirin ji bo Kurdistanê. Ertêþê sewqîyata xwe û starta xwe ya operasyona biharê bi êriþa çekên kîmyayî dane dest pê kirin û di wê roja ku Büyükanit digel Erdoganî rûniþtî, anku 24ê Adarê, 14 Gerîlla li navbeyna Mûþ, Bîngol û Diyarbekirê bi çekên kîmyayî hatin þehît kirin. Êdî þerê psîkolojîk û þerê pratîk di nav hev da hatin di rê birin û agirê þer hate gur kirin. Firandina firoke û helîkopterên cengî li ser serê xelkê li pîrozîya Newrozê û piþtî Newrozê jî kuþtina 14 gerîllayan bi çekên kîmyayî ji xwe êdî îlana þerekî dorfireh bû, nîþana sefera qirkirina Kurda bû. Di merasima gerîllayên þehît da li Diyarbekirê jî ertêþ û polîs li goreyî planê vî þerî û konsepta operasyona biharê hereket kirin û 14 Kurdên berxwedêrên xwenîþandana sivîl û demokratîk kuþtin. Piþtî van bûyer û qewimînan ertêþê êdî çu tiþt veþartî nehêla û hem sewqîyata xwe ya leþker û sîlehan, hem jî operasyona xwe li ber kamerayên medyaya mehmetçîk pêkîna. Ji xwe li Kurdistanê nêzîkî 250 hizar leþker bi cih e, di vê sewqîyatê da jî 250 hizar leþker rêkirin û bi taybetî li Hekarîya û Botanê bi cih kirin. Ertêþ bi þandina leþkeran nema, çek û makîneyên giran yên þer jî rêkirin. Ji Hekarîyê heta rojavaya Þirnexê di wê cografyaya asê û çiya da hêzên zirhî û bi taybetî tank hatin bi cih kirin. Firoke û Helîkopterên cengî esmanê Kurdistanê adeta dagîr kirin, refek rabû, refekê dada. Di 12ê Nîsanê da, dîsa ve çekên kîmyayî hatin bi kar înan û di Gelîyê Besta Goya da vê carê jî 8 gerîlla hatin þehît kirin û vê carê termên þehîdan nehatin dan û bi hovane li wî gelîyê kûr û asê nehatin veþartin, yêkser hatin çal kirin... Ertêþê zor da medyaya mehmetçîk û êdî heroj behsê vê „Operasyona Biharê“ ya mezin hate kirin. Mexsed jê ew bû ku xelkê bi timamî çavtirsandî bikin, jîyana xelkê bi timamî terorîze bikin û manewîyata xelkê biþkênin. Medyayê bi yêk dengî slogan û armanca operasyonê bi navê ertêþê wisa dane pêþ; „Bi vê operasyona biharê ve êdî teror dê bête xilas kirin, piþta terorê dê bête þkandin, eve derbê dawîyê ye!..“ Hewayekî wisa tirsbar pêkînan, atmosfer bi vî rengî þidandin û givaþtin û di bin vê terora psîkolojîk da jî operasyonên xwe domandin. Medyayê ji Hekarî û Þirnexê, weþanên zindî kirin digel leþkeran û bi vî rengî moral û cisaret pompeyî leþker û binemalên leþkeran û xelkê Tirk dikirin... Ertêþê jî di bin vê desteka medyayê da êriþkarîya xwe adeta reklame dikir û hemû çekên giran û kîmyayî bi kar tînan beramberî hêzên gerîlla...
Iranê ji piþtî hatina serokkomar Mehmûd Ehmedînecad kivþ bû ku dê polîtîkên gelek konservatîv bîne serê rojeva xwe û rûyê xwe yê þiddetperês derêxe pêþ. Gava Ehmedînecad hatîye ser postê serokkomarîyê, mesaja wî ya ewilî þerê dijî „minafiqan“ bû. Di ferhenga wan da jî heçi kesê dijî rejima Ayetullahan be „minafiq“ tête qebûl kirin.“Þeytanî Buzurg“ jî ji xwe Amerîka ye û dijî Amerîkayê jî gef xwarin Ehmedînecad... Ehmedînecad hêj ji serî pêve dest bi qutana dahola þer kir. Îranê piþtî þerê salên heþtêyî yê digel Iraqa Seddamî dest bi avakirina sentral û laboratuwarên afirandina Uranyûm kiribû ku xwe hazirî çêkirina çeka nukleer dikir. Di demên Refsancanî û Hatemî da qonaxeke mezin dane paþ xwe di afirandina Uranyûm da... Gava dem hatîye dewra duyemîn ya Hatemî êdî ji bo têra çekeke nukleer Uranyûm afirandibûn... Di vî warî da hem Rûsyayê, hem Koreya Bakur û hem jî Çînê destekeke mezin didane Iranê û hem amûret, hem jî teknolojîya hewce difirotine Iranê hem jî personelên xwe yên bispor didane xizmeta Iranê. Iranê bi van hevkarî û piþtevanîya, xwe îna dereceya gihiþtî ya çêkirina çeka nukleer. Eve ji bo navçeyê, ji bo dinyayê tehlîke bû ku dewleteke wekî Iranê, di bin desthilata rejimeke req û hiþk ya Islamî da bibe xwudan çeka nukleer. Amerîka û Yêkitîya Ewrûpayê hêj di demê Hatemî da sînyalên vê tehlîkeyê belavî dinyayê kirin û xwastin ku tedbîrên gelek micid bêne standin ku rê li ber vê programa Iranê bête girtin. Di serî da Rêxistina Yêkitîya Neteweyan, UN, aktîve kirin ku pirsê hilgire rojeva xwe. UNê jî bi rêya Konseya Enerjîya Atomê çavdêrîya xwe ya li ser vê programa Iranê xurt kir û Iran hilgirte bin kontrolê. Bisporên Konseya Enerjîya Atomê çûn Iranê û lêkolîn kirin û di van kontrolan da kivþ bû ku Iranê dezgeh û laboratuwarên bi teknolojîyeke pêþketî karên çêkirina çeka nukleer pêþve birine, maddeyê xav yê çeka nukleer, Uranyûm afirandine... Konseya Enerjîya Atomê piþtî van tesbîtên xwe alarm da ku Iran di dereceya tehlîkeyê da ye û divêt bete kontrol kirin. Lê belê, Iranê qet xwe neda ber kontrola UNê û di programa xwe da israr kir û got ku ew tinê ji bo hewcehîya xwe ya ji bo enerjîyê Uranyûmê diafirînin... Lê rastî ne wisa bû û di serî da Amerikayê û YEyê dizanîn ku gava Uranyûm bi zêdehî ve hate afirandin, ew dibe maddeyê xav yê çeka nukleer. Tecrubeya wan hebû, çiku wan jî bi vê rêyê çekên xwe yên nukleer çekiribûn... Lewma ev karûbarê Iranê ji bo xwe û bi taybetî jî ji bo rojhilatanavîn ku kana petrolê ye û cografyayeke stratejîk e ji bo ewlehîya rojavayê, wekî tehlîkeyeke sereke qebûl kirin û Iran hilgirtin binê zaptûreptê. Piþtî ku Ehmedînecad bû serokkomar ji xwe Iran êcarî bû tehîke di warê çêkirina çeka nukleer da. Ehmedînecad heroj derket axivt, gef li Amerîkayê xwarin, li cîhana rojavayê xwarin, li Israîlê xwarin û hetta gotina xwe hind zêde bir û got ku Israîl divêt di rojhilatanavîn da nemîne. Ma çi ji vê gefê mezintir bû bo Israîl, Amerîka û YEyê... Di roja îro da Iranê programa xwe êdî legalen aþkera kirîye û bi merasim û þahîyan çêkirina çeka nukleer pîroz dike û di dawîyê da jî xwe wekî dewleta xwudan çeka nukleer jî îlan kir. Amerîkayê vê gavê Iran danaye nîveka nîþangeha xwe. Ji xwe Amerîkayê gava rêya xwe ya demokratîzekirina rojhilatanavîn kivþ kirî, piþtî Iraqê destnîþanîya Iranê jî kiribû. Iraq hatîye guhorîn û rejimeke nû hatîye ser kar. Herçend pirsgirêk û alozî hêj jî di nav Iraqê da dom dikin jî, esasen proses li goreyî planê Amerîkayê pêþ dikeve. Iraqeke federal hatîye danan û bi taybetî Kurdistan hatîye xurt kirin û Kurd wekî hevçeperên hêzên demokrasîyê li rojhilatnavîn, tifaqdarên Amerikayê ne. Amerîkayê nihe Iran derêxistîye pêþ û hilgirtîye serê rojevê. Ajandaya Iranê hatîye vekirin û plan û projeyên hilweþandina rejima Ayetullahan li ser maseya Pentagon û Qesra Spî ye. Amerîkayê dest bi þerê psîkolojîk jî kirîye û gav bi gav binê rejimê dikole, di warê dîplomasîyê da Iranê ablûka dike. Amerikayê û YEyê vê gavê Iran kirine nav devê meqesê û her diçe devê meqesê digirin. Iran jî ketîye nav manewrayên beyhûde. Li milekê gefxwarinê didomîne, li milê dî li rêyekê digere ku belaya Amerikayê ji serê xwe dûr bike. Ji ber ku dizane ku gava Amerikayê ewrên xwe gihandin esmanê Iranê, êdî veger nabe û þer dest pê dike û destpêka þer jî tête manaya hilweþîna rejima Ayetullahan. Tam di vî delîveyî da Iranê jî eynî wekî Seddamî dest pê kirîye ku xelkê xwe hazirî þerê dijî kafiran, minafiqan û „Þeytanî Buzurg“ bike. Iranê jî bêyî rawestan dest bi þerê psîkolojîk kirîye. Iran gefa li Amerikayê û rojavayê dixwe ku heke dest bi êriþê bikin, hingê ew jî dê hemû grûbên îslamîst aktîv bikin ku teroreke mezin pêkbînin di nav cografyaya Amerîka û cîhana rojavayê da. Iranê li goreyî vê polîtika xwe ya þidandin û givaþtinê li rojhilatanavîn jî dest bi manewrayên nû kirîye û bi taybetî lê digere ku terefdaran bo xwe amade bike ku xwe ji fiþara Amerîkayê xilas bike. Ji bo Iranê kartê herî pare dike jî Kurd in û Iranê nihe polîtîka xwe ya antî Kurd gelek aktîve kirîye, daye pêþ û adeta þampîyonîya dijî Kurd dike. Li goreyî vê polîtîka xwe alyansa xwe ya digel Tirkîye û Sûrîyeyê bi zêdehî ve xurt kirîye û rola jandarmetîya dijî Kurda wergirtîye ser xwe. Mexseda Iranê ew e ku her bi çi awayî be rê li ber operasyoneke Amerîkayê bigire û astengan derêxe pêþîya Amerîkayê. Di operasyona Iraqê da kivþ bû ku Amerîkayê bi tifaqdarîya Kurdan planê xwe bire serî û gihiþte mexseda xwe. Di nav Iranê da jî Kurdistan hem wekî cografya herêmeke mezin e, hem jî bi deh milyon nifûsa xwe ve Kurd hêzeke hazir û amade ne ji bo tifaqdarîya digel Amerîkayê. Iran baþ dizane ku di nav Iranê da opozisyona herî xurt, organîze û xwudan armanc Kurd in. Berjewendîyên Kurda û Amerîkayê evro dikevin ser hev û di xeta demokratîzekirina rojhilatanavîn da hevçeper in. Ev realîteye xewa Iranê direvîne. Lewma jî Iranê eve serê du salan e ku polîtîka xwe ya beramberî tevahî xelkê Kurd guhorîye û gelek bi dijwarî tête ser xelkê Kurd û þiddeteke mezin bi kar tîne li Kurdistanê. Mexseda Iranê ew e ku Kurda ji hêz bêxe daku destê Amerîkayê zeîf bike di nav Iranê da. Di pirsa Kurdî da jana Tirkîyeyê jî baþ dizane Iran. Ji ber hindê jî, hindî ji dest bêt Tirkîyeyê dizêrîne, provake dike û teþwîqî êriþkarî û operasyoneke hevrayî dike. Iran daku Tirkîyeyê razî operasyoneke bi hevrayî bike, leyizên mezin pêktîne. Heta nihe gelek girtîyên Kurd teslîmî Tirkîyeyê kirine. Di nav tixûbên xwe da jî dijî pêþmergeyên PJAKê êriþkarîyeke bêtixûb dike, dijî xelkê sivîl þeddet û terora dewletî bi kar tîne. Di Sibata evsale da li Makû û dorberê wê 11 Kurd kuþtin, bi dehan kes birîndar kirin û gelek kes jî girtin. Þik têda nîne ku ev dijayetîya xurt û dijwar ya Iranê ya beramberî xelkê Kurd dil û hinavên dewleta Tirkîyeyê hûnik dike, dilê wan rehet û þa dike. Iran û Tirkîye timamî agahdarî û îmaknên xwe parve dikin beramberî bizava neteweyî ya Kurd. Ew ji rojhilat ve lêdidin, Tirkîye ji rojavayê ve lêdide. Armanca wan ya qirêj ew e ku operasyonên sandwîcî bikin ku bi hev ra Kurdan perçiqînin, bizava polîtîk û leþkerî ya xelkê Kurd biþkênin û têkbibin. Ji bo vê yêkê timamî mekanîzmayên xwe bi koordîneyî bi kar tînin. Iranê jî li goreyî vê konsepta xwe eynî wekî Tirkîyeyê „operasyona biharê“ daye dest pê kirin û dijî hêzên PJAKê bi çekên giran þerî dike. Iran û Tirkîyeyê adeta di navbeyna xwe da wezîfe parve kirine û karê bombekirina Qendîl û dorberê Qendîl Iranê wergirtîye ser xwe. Tirkîye ji ber endametîya Natoyê û têkilîyên digel YEyê newêre dîrekt dakeve heta navçeya Qendîlê. Ji ber ku Amerîka di her keysî da aþkera dibêje ku ew nerazî ye ku Tirkîye dakeve nav tixûbên Kurdistana Baþûr. YEyê jî nerazîbûna xwe kivþ kirîye di vî warî da. Lewma Tirkîyeyê asteng hene. Li milê dî hukûmeta Kurdistana Baþûr jî bi vekirî û zelal ji bo Tirkîyeyê kivþ kir ku heke ew dakevin nav tixûbên Kurdistana Baþûr, ew dê vê gavê wekî þer biha bikin û qetîyen qebûl nakin û dê dijî vê yêkê çi hewce be bikin. Amerîka jî ji ber alozî û rewþa nazik ya nav Iraqê piþtevanîya polîtîka Kurda dike û vîzeyê nade Tirkîyeyê ji bo operasyoneke di nav tixûbên Kurdistana Baþûr da dijî PKKyê. Derdê Tirkîyeyê biryargeha HPG û PKKyê ya di Qendîlê da ye. Destê Tirkîyeyê nagihe heta wan deran. Lewma jî mutehidîya xwe ya þerê dijî Kurda bi kar tîne û di vê wezîfeyê da rola taþeronîyê daye Iranê. Iran jî ji xwe di serî da hazirî vê rola bêyûm bû û nihe jî bi bombekirina navçeya Qendîlê dixwaze zerar û ziyaneke mezin bide hêzên PJAK û PKKyê. Di navbeyna PKK û PJAKê da hem polîtîken, hem jî leþkerîyen koordînasyonek heye û lewma jî Tirkîye û Iran jî bi koordîne diçine ser herdu hêzan. PJAK hem ji alîyê rêxistinîya polîtîk, hem jî ji alîyê leþkerî ve li Kurdistana Rojhilat organîze ye û ji ber ku hêzeke nû û ciwan e, bi taybetî di nav nifþê nû û ciwan da, di nav xwanda û xwandekaran da û herweha di nav xelk da jî bi firehî û kûrahî organîze bûye û xurt e û bi vê kapasîteya xwe ve jî ji bo Iranê tehlîkeyeke mezin e, çiku heke Amerîka li tifaqdarekê bigere di nav Kurdan da dê li hêza herî organîze û xurt bigere û alyansekê digel pêkbîne dijî rejima Iranê. Iran jî daku vî keysî nehêle bo Amerikayê, bi hemû hêza xwe ve û bi piþtevanîyeke xurt ya Tirkîyeyê binkeyên PJAK, PKK û HPGyê yên li dora Qendîlê bombe dike. Li milê dî Iran di nav xwe da jî, li Kurdistanê, li bajêrên wekî Mahabad, Urmîye, Sine, Seqiz, Serdeþt, Pîranþehr, Bane û yên dî operasyonên dijwar pêktîne û teroreke ecêp bi kar tîne li ser Kurdan. Tirkîye jî paralelî vê operasyona Iranê, di nav xwe da eynî terora dewletî bi kar tîne. Tirkîyeyê jî nîv milyon leþkerê xwe li Kurdistanê di haletê teyakkuza þer da bi cih kirîye. Evro li Hekarîya, li Botan digel ku topografyaya wan bajêran dest jî nade, belêm tank tijî wan dol û nihalan kirine, heroj firoke û helîkopterên cengî bombeyan dibarînine wan gelîyên kûr û wan çîyayên bilind û asê yên Hekarîya û Botanê. Leþkerên Tirk gundên baþûr û rojhilat yên nêzîkî tixûbên fermî yên Tirkîyeyê bombe dike û xelkê sivîl dide bar kirin. Tirkîye û Iranê bi koordîne ev ”operasyona biharê” dayne dest pê kirin û hêzên xwe di çarçoveya vê koordînasyonê da bi kar tînin. Tirkîye û Iran bi van operasyonên koordîne dixwazin bi berekê çend çûçikan bikujin. Bi vê operasyona koordîne hem dixwazin opozisyona Kurd ya navxweyî biþkênin, lawaz û bêtaqet bikin, hem berpêyên Kurdistana Baþûr teng bikin û di ser serê wan da wekî þûrê demokles bi gef û tehdît rawestin, hem jî astengan derêxin ber polîtîkên demokratîzekirina Amerîkayê li navçeyê. Tirkîye û Iran di van xalên sereke da gelek hevpar difikirin û hêzên xwe hem hevpar, hem jî bi koordîne bi kar tînin. Belêm digel vê koordînasyona hevpar ya digel Tirkîyeyê, spesîfîken armanceke Iranê jî ew e ku bi rêya vê operasyona dijî hêzên HPG û PKKyê xîtabî bîr û rehîya xelkê Tirk jî bike daku di muhtemel operasyoneke Amerîkayê ya dijî Iranê da, xelkê Tirk fiþarê bîne ser hukûmeta xwe ku Tirkîye nebe tifaqdara Amerikayê di operasyona dijî Iranê da. Amerîka jî vê manewraya Iranê baþ dizane, lewma di 25ê Nîsanê da wezîreya karê derve Rice hate Tirkîyeyê û gelek aþkera bala Tirkîyeyê kêþa ku di têkilîyên digel Iranê da gelek zêde neçe û ji çarçoveya tifaqdarîya digel Amerikayê xwe dûr neke. Rice di vê hevdîtinê da nerazîbûna xwe ji bo operasyoneke muhtemel ji bo Kurdistana Baþûr jî aþkera kir û dij derket. Di vê ekuasyona têkilav da Tirkîyeyê hejmara leþkerê xwe li Kurdistanê du qat zêde kir daku pozisyona xwe ya beramberî Amerîkayê jî xurttir bike, lê Amerîkayê ev blofa Tirkîyeyê ferq kir û pûte pê neda. Amerîkayê aþkera gote Tirkîyeyê ku hem ji tifaqdarîya digel Iranê xwe dûr bikin, hem jî bi çu awayî ketina nav tixûbên Kurdistana Baþûr fikir nekin. Lê belê, digel vê reftara Amerîkayê jî Tirkîye dijî hêzên HPG û PKKyê yên li navçeya Qendîlê, digel Iranê di nav tifaqdarîyeke xurt da ye û Iran jî dijî hêza herî organîze ya li nav xwe, dijî PJAKê ku tifaqdara PKKyê ye di nav êriþkarîyeke dijwar da ye. Halîhazir Iran û Tirkîye vê koordîansyona xwe ya di warê leþkerî da didomînin û çep û rast navçeya Qendîlê, Hekarîya, Botanê û Bahdîna bombe dikin. Tirkîye û Iran bi van operasyonên xwe yên dorfireh û dijwar ji milekê ve jî dixwazin sehma xwe mezin bikin di serê xelkê Kurd da û li parçeyên Kurdistanê yên di bin dagîrîya wan da, li nav xelkê Kurd haikimîyeta ”tirs”ê tesîs bikin. Ne Iran, nejî Tirkîye bi van polîtîkên xwe yên antî Kurd ne dikarin xwe ji problema Kurd xilas bikin, nejî dikarin statûkoya xwe bi vî rengî bidomînin. Tifaqdarîya Iran û Tirkîyeyê ya bêyûm ya dijî xelkê Kurd, ne duhî nejî îro çu xêr bo wan neînaye û naîne jî. Iran jî spesîfîken, bi vê atraksîyona xwe ya antî Kurd û tifaqdarîya digel Tirkîyeyê, ne dikare xwe ji devê meqesa Amerîkayê xilas bike, nejî dikare rejima xwe biparêze. Amerîkayê seeta demê operasyona dijî Îranê bar kirîye û li bin guhê Pentagon û Qesra Spî ye. Çikçika seeta dawî înana rejima Iranê dest pê kirîye û lêdide. Iran nikare piþta opozisyona Kurd biþkêne û hêza herî xurt ku ji bo Iranê derê demokrasîyê veke jî Kurd in û Kurd dê digel hêz û dewletên ku dixwazin demokrasîyê bînin Iranê û Iranê demokratize bikin bi koordîne kar bikin û bibin tifaqdarên wan. Hilweþîna vê rejima kevneperês dê derê demokrasîyê veke hem bo Kurda, hem jî bo xelkên dî yên Iranê. Kurda çawa roleke bi xêr leyistin bo Iraqê û hem xwe rizgar û azad kirin, hem jî xelkên dî yên Iraqê ji bin wê rejima zordar ya Seddamî rizgar kirin. Kurd çawa li Iraqê bûne kilîlê demokrasîyê û derê demokratîzasyonê vekirin, dê li Iranê jî vê rolê bileyizin û dê bibine pêþengên hewayê bijûn yê demokrasîyê li Iranê jî. Kurd hazirî roleke wisa ne û xwe amade jî kirine. Jan û zikêþîya rejima Iranê ji ber vê yêk ye, lewma bi hiddet û þiddeteke bêperwa êriþî xelkê Kurd dike û binkeyên opozisyona Kurd, binkeyên leþkerî yên PJAKê bombe dike. Iran bi van operasyonên xwe esasen dawîya xwe hazir dike, gora xwe dikole. Kurdên rojhilatê xwe amadeyî hilweþandina rejimê dikin û ev operasyon nikarin vê îradeya wan ya muqawemeta dijî rejimê sist bike.
Tirkîye jî eve serê dehan sal e ku gotinek di devê xwe da kirîye benîþt û dicû; ”min teror xilas kir!.” û her sal biharê jî operasyoneke ji sala borî mezintir amade dike dadikeve meydan, deþt, zozan û çîyayên Kurdistanê û hemû çekên xwe yên giran di xwezaya Kurdistanê da bi kar tîne û teroreke bêtixûb bi kar tîne li ser serê xelkê Kurd. Di her operasyoneke xwe da dewlet tehrîbateke piralî pêktîne li Kurdistanê. Ji xwezayê, ji þînkatîyê bigirin heta kavil û wêrankirina gund û wargeha û helbet bi þiddeteke mezin jî xelkê terorîze dike û jîyana sosyal û kulturî birîndar dike hetta têk dibe. Dewletê bi taybetî gava li Sibata 1999ê serokê PKKyê Ocalan bi hevkarîya Amerîkayê dîl girtî, xelkê Kurd bi reflekseke nedîtî reaksîyon nîþanî vê operasyona dewletê da û di navbeyna mehekê da seranserê Tirkîyeyê bû meydana þerekî cade û kolana. Piþtî ku prosesa dadgehkirina Ocalan dest pê kir, PKKyê reftareke nû kivþ kir û bi xwastina Ocalan ve girêdayî jî stratejîyeke nû da ber xwe û peyderpê kiryarên çekdarî kêm kirin û paþê jî xwe bi timamî vekêþa xeta xwe parastina pasîv. Piþtî hukmê îdama Ocalan jî, PKKyê ev reftara xwe ya nû neguhorî û kêm zêde, bi ketûrab jî be heta 2004ê domand. Lê belê, dewletê ev reftar û stratejîya nû ya PKKyê wisa tercume kir ku goya bizava neteweyî ya Kurd þkest û êdî nikare piþta xwe rast bike!. Di vî midehî da jî operasyonên xwe yên wêranker domandin, girtin û kuþtin kir. Belêm di her salê da bizava xelkê Kurd ji sala borî xurttir bû û di warê legal da jî xwe bi hêztir kir û destkevtên giring bi dest ve înan. Hema li Nîsana 1999ê ku Ocalan di Sibatê da hatibû girtin, du meh ser ra derbaz bûn hilbijartin pêkhatin. Di wan hilbijartinan da Kurda di warê legal da û di bin baskê HADEPê da nêzîkî 60 þehridarî qazanc kirin û nêzîkî du milyona rehî înan. Lê ji ber ku baraja seda deh hebû nikarîn bikevin parlementa Tirkîyeyê. Di serî da Diyarbekir, Wan, Hekarî, Batman, Agirî û li gelek bajêr û bajêrkên dî yên stratejîk yên Kurdistanê þehridarên Kurd hatin ser kar. Hema di hemleya ewil da teza dewletê îflas kir ku bi girtina Ocalan digot ku ”teror”, helbet wekî ew dibêjin ”teror” hûn wê wekî ”Kurd” bixwûnin, xilasbû!. Di hilbijartinên 2002ê da jî Kurda bi hindek kêm û kasîyan û ji zeafa navxweyî çendek þehridarî berze kirin, belêm bi giþtî pozisyona xwe dîsa ve parastin. Evê yêkê tiþtek nîþandida, dewleta Tirk xwe bi aþkerayî dilêhband. Wekî hercar dewletê polîtîka firloqî didomand û serê xwe ji nav xîzî dernedixist. Lê jibereke dewletê hebû û gavê seetê ew dubare dikir; ”Min terora cudaxwaz xilas kir!.” Lê belê, tam bereksî vê retorîka dewletê, ”terora cudaxwaz!” jî geþ û bilind dibû, ji sala borî xurttir û bi hêztir bi pêþ diket!. Hukûmeta Erdoxanî, ya AKPyê ji sala 2003ê pêve bi fiþara YEyê û ji ber namzetîya YEyê hindek guhorîn di qanûnan da kirin, guhorîneke biçûk jî li makqanûnê kirin û bi vî rengî di warê axivtin û fêrkarîya zimanê Kurdî da hindek gav avêtin, çendek qencyarî kirin. Di televizyona fermî da heftîyê nîv seetek bi du zaravayên Kurdî bi Kurmancî û bi Zazakî weþan hate dest pê kirin. Rê li ber kursên prîvat yên zimanê Kurdî hate vekirin û her hind. Wekî dî çu gavên ku em bêjin reform in, nehatin avêtin. Mafê perwerdeyê nehate dan. YEyê jî ji ber van guhorînên nû rê li ber endametiya Tirkîyeyê vekir û Tirkîye kire namzeta endametîyê ku Kurda ji serî were piþtevanîya vê prosesê dikirin. Tirkîye û hukûmeta Erdoxanî gihiþtibû xwezîya xwe, bibû namzetê endametîya YEyê. Hukûmeta Erdoxanî raza ser vê prosesê û guhê xwe li daxwazên Kurda girt. Ya ji wan ve tiþtê hewce kirine, ma êdî Kurd çi dixwazin, bila çekê danin û werin rûnine mala xwe!. Kurda dît ku hukûmeta Erdoxanî raza ser prosesa YEyê û êdî çu xema naxwe û bersivê nade xwastekên polîtîk yên Kurd, hingê êdî pozisyona xwe ya parastina pasîv betal kir û xwe îna ser xeta parastina aktîv. Hem di warê legal da xwenîþandan, mitîng û aktîvîteyên dî hatin zêde kirin, hem jî di êriþên leþker û polîsan da bersivên xurt hatin dan û êdî leþker û polîs ketin nav armanca parastina aktîv ya gerîllayan. Kurd di Newrozan da bi milyonan derketin meydanan û çembera tirsê þkandin û xwe bi huvîyeta xwe ya Kurdetî û xwastekên xwe yên neteweyî îfade kirin, sloganên xwe avêtin, plakat û pankartên xwe yên bi xwastekên Kurdetîyê rakirin û ala û flamayên bi reng û sembolên neteweyî bilind kirin. Dewletê û hukûmeta Erdoganî jî her car mengeneyê li ser stuyê xelkê Kurd þidandin, terora xwe zêdetir kirin. Ji 2005ê pêve jî dîsa ve dest bi girtin û kuþtinên tarî kirin, di nav bajêran da bombe peqandin û dest bi çavtirsandina xelkê kirin. Xeleka dawîyê ya van operasyonên veþartî di meha Teþrîna 2005ê da li Þemdîna hate kirin. Li Þemdîna ajanên JÎT û JÎTEMÊ dikanên welatparêzan bombe kirin, girtin û kuþtin kirin. Kiryara xwe ya dawîyê 9ê Teþrînê kirin û narincokek avêtin dikana pirtûkfiroþîyê ya Seferî Yilmaz. Seferî bi mucîzewî ji wê êriþê xilas bû lê muþterîyekî wî hate kuþtin. Ajanê ku narincok avêtî itirafkarê ji PKKyê bû û êdî bibû ajan û lolebkêþê makîneya terorê anku JÎT û JÎTEMê. Itirafkarî rojenîvro narincok avêt û revî. Lê Seferî Yilmaz zû pê hesîya û da dûv û bi hevkarîya xelkê Þemdîna ew di tirimpêla du ajanên dî yên planker da desteser kirin. Xelkê Þemdîna bi wê çalakîya xwe deftereke nû vekirin di polîtîka Tirkîyeyê û Kurdistanê da. Sê ajanên JÎT û JÎTEMê yên ku ew bi meh û salan bû ku li Hekarîya û bajêrên dî yên Kurdistanê karê bombeavêjîyê û kuþtina têkoþer û welatparêzan dikir, di tirimpêla wan da, di tirimpêla fermî ya dewletê da, bi çek, narincok û cebilxaneya wan, dokûman û xerîte û planên kuþtinan, bombekirinan girtin û bi rêya medyaya Kurdî îlanî medyaya dinyayê û bîr û rehîya giþtî kirin. Kiryara xelkê Þemdîna, çalakîyeke nedîtî bû û timamî maske û kirasê li ber rûyê dewleta Tirkîyeyê înan xwarê û ew rûyê kirêt, rûyê terorîst yê dewleta Tirkîyeyê bi hemû zelalîya xwe ve aþkera kirin. Medyaya Tirkîyeyê jî mecbûr man ku vê kiryara ajanên dewletê di televizyon û rojnameyên xwe da bidin, nikarîn êdî veþêrin. Di wê kiryara Þemdîna da ajanên JÎT û JÎTEMê bi belge û huvîyetên xwe yên ertêþê hatin girtin. Xelkê Þemdîna ertêþa Tirkîyeyê li ser kar û kiryarên qirêj û terorî desteser kir. Bi desteserkirina wan ajanan generalên li paþ wan jî deþîfre bûn û di serê wan da jî fermandarê hêza reþahî general Yaþar Büyükanit derket. Ji xwe wekî yêk ji wan ajanan, Serçawiþ Elî Kaya, di televizyonan da hate dîtin, Büyükanit yêkser lê xwudan derket û zirhê xwe yê parastinê avête ser ku dozger û dadger lê muqayyet bin!. Rastî jî lê muqayet bûn û piþtî ku bûyer mezin bûyî û di bîr û rehîya giþtî da cihekî mezin girt, dadgeha Wanê mecbûr ma wan bigire û rêke hefsê. Ji Erdoganî bigirin heta partîyên dî û heta kes û rêxistinên sivîl û demokratîk yên sivîl, bi rêzê çûne Þemdîna, piþtevanîya xelkê Þemdîna kirin. Erdoganî wekî serokwezîr soz da xelkê Þemdîna ku serê vê dava kiryara Þemdîna biçe heta kî derê ew dê li dûv biçin û dê li ser rawestin û kirdarên vê bûyerê yên mayî jî dê derêxin û rê nadin ku çu tiþt veþartî bimîne. Lê ew soza Erdoganî li meydana Þemdîna ma!. Erdogan piþtî ku vegerya Ankarayê devê xwe miçand û êdî hew axivt li ser bûyerê. Ji xwe hat nehat generalan dîrekt û îndîrekt bala hukûmetê û Erdoganî bi hiþkî kêþan ku rûnine ser kurîya xwe û Erdogan jî ji xwe wisa kir, anku rûniþte ser qûna xwe!. Hêj ji Þemdîna pêve Kurdan aþkera got ku, helbete ew dixwazin ev bûyer bi hemû alîyên xwe ve aþkera be û kirdarên wê li kî derê bin bila bin, bila bêne aþkera kirin û ciza kirin, belêm herwisa ji tecrubeya xwe ya bi salan jî gotin ku bawerîya wan li dewleta Tirk naêt û ew bi þik in ku serê bûyerê bête peçinandin. Piþtî midehekê, di meha Adarê da dozgerê wanê Ferhat Sarikaya îddîanameya xwe xilas kir û beyan kir. Têda gelek bi aþkerayî general Yaþar Büyükanit û ew sê ajanên JÎT û JÎTEMê bi çetebûnê sûcdar kirin. Vê tesbîta dozgerî, di serî da general Yaþar Büyükanit û hemû ertêþ adeta hilfirande ber perê esmanî. Ertêþê demildest beyanata xwe da û ev îddianame wekî êriþeke ser ertêþê biha kir û ji hukûmetê xwast ku zûtirîn dem dozgerî ciza bikin û vê îddîanameyê ji halê rakin. Serokê ertêþê Hilmî Özkök bi xwe 16ê Adarê çû nik Erdoganî û muhturaya ertêþê bi devki da Erdoganî û bi fermanî gote Erdoganî ku digel general Yaþar Büyükanit biaxive. Medyaya „mehmetçîk“ û derdorên ertêþhez jî qiyamet rakirin li ser îddîanameyê û dozgerî. Dozger hêj di rojên ewil da hate mehkûm kirin û benikê wî hate kêþan. Yaþar Büyükanit jî 24ê Adarê çu seradanîya Erdoganî û wî jî muhturaya ertêþê dubare kir, ku ji xwe dê di meha Tebaxê da bibe serfermandarê ertêþê jî. Erdogan bê qeyd û þert teslîmî ertêþê bû û bi vê teslîmîyetê sandelîya xwe û jîyê hukûmeta xwe parast. Erdoganî bi vê teslîmîyetê, timamî prestîja xwe jî þkand û tifa xwe alîst ku her car behsê heq û huqûqê dikir, behsê mafê xelkê Kurd dikir, pirsa xelkê Kurd wekî „Pirsa Kurdî“ bi nav dikir. Erdogan û hukûmeta wî, piþtî îddîanameya dozgerê Wanê rûyê xwe bi timam ji rêya demokratîzasyonê bada û çû di xeta tradisyonel ya dewletê da xwe bi cih kir. Erdogan hind paþve çû ku êdî di kombûnên xwe da teza fermî û qedîm ya dewletê ew jî dubare dike û dibêje „etnîk orîjîn çi dibe bila bibe, em hemû Tirk in û miletê Tirk pêktînin“!. Ew Erdoganê ku berî salekê digot „hevwelatîya Tirkîyeyê“ nihe bi hiþtara ertêþê guhên xwe þor kirin û wî jî dest bi retorîka fermî ya dewletê kir, anku Kurd jî Tirk in!. Ertêþ daku vê presa li ser Erdoganî sist neke û domînantîya xwe bidomîne, planê operasyona biharê zû bi zû kire di dewreyê da û sefera Kurdistanê da dest pê kirin. Ji xwe roja ku general Yaþar Büyükanit digel Erdoganî rûniþtî, anku 24ê Adarê, wê rojê ev plan pê dane qebûl kirin û her wê rojê jî ji xwe 14 gerîlla bi çekên kîmyayî li dora Mûþ, Bîngol û Diyarbekirê hatin þehît kirin. Xelkê Kurd ew ezameta xwe ya di Newrozê da nîþandayî û xwezî û daxwaza xwe ya ji bo aþtî, demokrasî, wekhevî û azadîyê bi dengê milyonan gotî, mixabin ku bi çekên kîmyayî hate bersiv dan. Piþtî Newrozê sê roja ertêþê bersiva xelkê Kurd ya aþtîyane ya bi dengê milyonan, bi toz û dûman û bêhna jahra kîmyayî da û careke dî jî rûyê xwe yê þerxwaz û dijî aþtî û demokrasîyê û herweha dijî Kurd nîþanda. Belêm xelkê Kurd jî piþtî þehadeta 14 gerîllayan û di merasima Diyarbekirê da berxwedaneke xurt nîþanda û adeta dewlet lerizand û ji cih livand. Ertêþê di merasima termên gerîllayên þehîd da jî hovîtîya xwe domand û 14 kes kuþtin ku ji nav wan sê jî biçûk bûn. Ertêþ êdî di bajêran da jî firoke û helîkopterên cengî difirîne, tankan diajo nav bajêran. Li merasima þehîdên li Geverê jî, piþtî bûyera Þemdîna, ertêþê firokeyên cengî li ser serê mitînga sed hizarî ya Geverê firandibûn û xelk bi bombekirinê tehdît kiribû. Ew polîtîka xwe domand û di Newroza îsal ya Wanê û Diyarbekirê da jî firoke û helîkopterên cengî firandin û mesajên þer dan û xwastin ku xelkê çavtirsandî bikin. Lê ne van firandinên firokeyan, nejî paletên tankan xelk ji meydanan dûr kir û xelkê li termên þehîdên xwe jî xwudan derket, li Newroza xwe jî xwudan derket û xwe ji êriþan neda paþ. Rast e bedelên giran dan, digel 14 gerîllayan, di bûyerên Diyarbekirê da jî 14, bi timamî 28 þehît dan di navbeyna heftîyekê da, belêm dîsa ve xelkê xwe neda paþ û bi israr li ber êriþa leþker, polîs, tank û panzeran xwe ragirt û berxweda.
Ertêþê bi hemû îmkanên hukûmetê û okeya Erdoganî hêza xwe ya giran kêþaye Kurdistanê. Gerçî Erdogan mecbûrî erêkirina vê operasyona ertêþê bûye û çu þansê wî nîne û ji xwe desthilata wî jî di vî warî da nemaye û ji destê wî hatîye standin. Lê axir formalîte jî be Erdogan û hukûmeta wî jî ev operasyona ertêþê erêkirîye. Esasen Erdogan jî dixwaze ertêþ di demê hukûmeta wî da encamekê werbigire û dawîyê li serhildana xelkê Kurd bîne, anjî bi jargona wan, dawîyê li terora PKKyê bîne!. Erdogan û hukûmeta wî hisabên hilbijartinê dikin û bi taybetî li goreyî xwe di prosesa endametîya YEyê da wisa hizir dikin ku serkevtî bûne û dixwazin vî kartî di hilbijartinan da bi kar bînin. Nihe jî dixwazin li vê operasyona ertêþê xwudan derkevin ku ji vî hewayê antî Kurdîtîyê û nasyonalîzma Tirkî jî istifade bikin û rehîyên xwe ji baskên faþîst û rasîst yên Tirkîst jî zêde bikin. Erdoganî û hukûmeta wî ji xwe prosesa YEyê adeta tatîl kirîye û guhorînên qanûnî rakirine gardirobê. Di meseleya Kurda da ji xwe dibêjin ku karê hewce hatîye kirin û ji wê zêdetir tiþtekê nakin. Di van heyvên dawîyê da tiþtê ku hukûmetê kirî, destûr daye televizyonên prîvat yên Kurda ku heftîyê çar seeta weþanê bi Kurdî bikin, lê ew jî bi binnivîsa Tirkî û tinê li ser mijarên kulturî û folklorî, her hind. Ji bo zarokan jî divêt çu program neêne kirin, anku televizyon bi qedexeyan ve hatîye dorpêç kirin. Vêca ev e reftara hukûmeta Erdoganî beramberî pirsa xelkê Kurd. Erdogan û hukûmeta wî pirsa Kurdî bi timamî hewaleyî ertêþê kirîye, ya rastî ertêþê îdareya Kurdistanê ji destê hukûmeta Erdoganî standîye û însîyatîv bi timamî wergirtîye destê xwe. Bi vî rengê dawîyê êdî rengê kolonî û kolonyalîyê derketîye meydanê hem jî bi statûya klasîk!.. Bi navê sîstemê kolonyal ya dewleta Tirkîyeyê, îdareya kolonîyê, anku Kurdistanê ketîye destê ertêþê. Ertêþ jî bi yêkcarî sîstem û mekanîzmayên kolonyalîya klasîk bi kar tîne li Kurdistanê û qanûna çolê bi kar tîne. Bi vê operasyona biharê jî plan û programa xwe realîze dike ertêþ. Hejmara ertêþa dewleta Tirkîyeyê 650 hizar e. Ji vê hejmarê 500 hizar, anku nîv milyon nihe li Kurdistanê hatîye bi cih kirin. Berê 250 hizar hebûn, nihe jî 250 hizar rêkirin û hemû jî li sêkuçeya Hekarî, Botan û Bahdîna hatîye binecih kirin. Heroj manewrayên bi çek û makîneyên giran têne kirin li wê navçeya fireh. Wekî me li jor gotî, Tirkîye ji ber astengên Amerîka û YEyê nikare yêkser û aþkera ertêþa xwe rêke Qendîlê. Lewma bi dîzayna xwe ev operasyone hewaleyî ertêþa Îranê kirîye û ew jî lojîstîk destekê dide ertêþa Îranê. Îran herçend bi xwe jî operasyona dijî opozisyona nav xwe ya Kurd dike, dijî binke û biryargehên PJAKê bombebaranê dike, lê dîsa jî spesîfîken di vê operasyonê da rola taþeronîya dewleta Tirkîyeyê û ertêþa Tirk tîne cih. Di vê operasyona du alî da esas mutehid û dîzayner ertêþa Tirk e û taþeron û hêza di çeper da ertêþa Îranê ye. Îran û Tirkîye bi vê wezîfeya parvekirî û koordînasyona bêyûm dixwazin xwe ji belaya hevpar xilas bikin, lewma jî planên sandwîç operasyonê çêdikin, lê Kurd jî di nav aktîvîte û aksîyonê da ne û xwe nakine nanê makîneya sandwîcê ya Îran û Tirkîyeyê. Helbete yêk ji armancên vê operasyona hevpar ya Îran û Tirkîyeyê jî gefa li ser Kurdistana Baþûr e. Kurdistana Baþûr evro êdî di nav fermîyeta Iraqa Federal da statûya federal wergirtîye û ev fermîyete ji alîyê UNê ve jî hatîye erêkirin. Kurdistana Baþûr wekî dewleteke federal parçeyekî Iraqa Federal e û timamî ewlehî û asayiþa xwe bi hêzên xwe yên fermî û meþrû pêktîne. Kurdistan Baþûr êdî hatîye qonaxeke wisa ku ne gef û êriþên Îranê nejî yên Tirkîyeyê pare nakin. Ji xwe serokê Kurdistana Baþûr Mesûd Barzanî gelek aþkera û zelal polîtîka û reftara xwe ya fermî kivþ kir û got ku ew bi çu awayî qebûl nakin ku Îran û Tirkîye gavekê jî be bikevine nav tixûbên wan û bi xurtî Îran û Tirkîye hiþtar kirin ku xwe ji ev reng polîtîka û êriþkarîya dûr bikin. Serokê Îraqa Federal Celal Talabanî jî piþtevanîya vê reftara Mesûd Barzanî kir û herduyan jî bi hev ra gotin ku ew muqtedîr in ku tixûbên xwe, axa xwe, dewleta xwe biparêzin û ev êriþkarîya Îran û Tirkîyeyê jî karekî aqilane nedîtin. Mesûd Barzanî dîrekt got ku heke cîranên me bi ewlehîya me bileyizin, em jî nahêlin ku ew jî di nav ewlehîyê da bin. Vêca Îran jî Tirkîye jî bi van atraksîyon û manewrayan zêdetir dixwazin sehmê bidine têkoþîna opozisyona navxweyî. Lewma Tirkîye bi vê operasyona dorfireh ya digel Îranê ji milekê ve jî dixwaze di nav xwe da jî hakimîyeta tirsê tesîs bike û xelkê Kurd, bi taybetî jin û zarokan çavtirsandî bike daku nekevin nav xwenîþandanên sivîl û demokratîk. Tirkîye dixwaze berxwedana xelkê Kurd di çîya da, li dora Qendîlê îzole bike û li nav Kurdistanê jî, li bajêr, bajêrk û gundan jî xelkê terorîze bike ku tevî xwenîþandanan nebin. Tirkîye ji bo van armancên xwe hemû dek û dolab û desiseyan bi kar tîne. Digel Sûrîyeyê jî di nav têkilîyeke xurt ya antî Kurd da ye. Ji ber vê tifaqdarîyê ye ku dewleta Sûrîyeyê jî termên gerîllayên ku Tirkîyeyê teslîmî polîsê Sûrîyeyê kirî, nedan famîlyayên wan û bi nepenîkî veþartin. Tirkîye operasyonên xwe tinê li ser tixûban nake, li cihên dî yên Kurdistanê jî fireh dike vê operasyona xwe. Di çarçoveya vê operasyona biharê da, li navçeya Botan û Hekarîya, 12ê Nîsanê dîsa ve bi çekên kîmyayî 8 gerîlla þehît kirin û vê carê termên wan nedan famîlyayên wan û di cihê þer da, li Gelîyê Besta Goya adeta bi komî çal kirin. Tirkîye û ertêþ bi vê operasyona hinde giran bi agirî dileyize. Wisa bawer dikin ku dê bi vê operasyonê pirsa xelkê Kurd dîsa ve bi metodên kevin xilas bikin û xwe ji vê belayê rizgar bikin. Çend polîtîkeke kor e, xwe lêhbandine, dûrnebînî ye. Hukûmeta Erdoganî di vê pirsê da hatîye xesandin û ji dewreyê hatîye derêxistin. Îdareya Kurdistanê "de facto" di bin desthilata ertêþê da ye. Xuya ye ku çareserîyeke maqûl ya digel xelkê Kurd jî îdareyên sivîl nikarin derêxin meydanê. Heke bi vî rengî dom bike hingê muhatabê bizava neteweyî ya xelkê Kurd jî dibe ertêþ û ertêþa Tirk jî halîhazir ji zimanê þer pêve tiþtekî dî nizane. Eve jî tête wê manayê ku Kurd mecbûr in ku parastian aktîv bidomînin û helbet ev rikeberîya leþkerî dê digel xwe bedelên mezin bîne, wêranîya Kurdistanê bîne, kuþt û kuþtdarîyê bîne, zerar û ziyaneke bêtixûb pêkbîne. Di vê rewþê da ertêþa Tirk û pêkve dewleta Tirk tiþtekê ji bizava neteweyî ya xelkê Kurd dixwazin, bê qeyd û þert teslîmîyet!. Ertêþa Tirk, hukûmeta Tirk, dem û dezgehên dî yên dewleta Tirk, didanên dî yên çerxa dewleta Tirk teslîmîyetê ji Kurda dixwazin. Ew pêk ve dixwazin ku Kurd teslîm bin!. Mixabin ku xwanda û ronakbîrên Tirk jî bi termînolojîya xwe ya xweser jî be, ew jî teslîmîyeta Kurda dixwazin. Ronakbîrên Tirk jî tinê bangî Kurda dikin ku çekê danin. Hêj rojek ji rojekê bangî ertêþa dewleta xwe nekirine ku xwe ji Kurdistanê paþve bikêþe, qet nebe þerî rawestîne. Vê gavê jî ronakbîrên Tirk daku xwe ji mesûlîyeta ronakbîrî xilas bikin, dixwazin bizava Kurd parçe bibe û bangî Kurda dikin ku dijî hêza xwe ya çekdar derkevin, anku dijî hêza gerîlla derkevin. Nîyeta ronakbîrên Tirk çi dibe bila bibe, bi vê xwastek û reftarê xizmeta çerxa dewleta xwe ya kolonyalîst dikin, ku ev kar û pratîka wan bi kîlometreyan ji ronakbîrîyê dûr e. Bo wan gelek rehet e, nasyonalîzma miletên serdest û bindest têkilav bikin û bikin yêk rêzê da. Bo wan çend rehet e ku ew pozsiyon û fonksîyona ertêþa dewleta kolonyalîst û hêza çekdar ya miletê azadîxwaz tekîlav bikin û wekî hev mana bikin. Ew bi xwe dijî milîtarîzma xwe dernekavin, lê ji Kurda dixwazin ku dijî gerîllayên xwe serî rakin, ku wekhevkirina pozisyona milîtarîzma dewleta serdest û hêza çekdar ya miletê bindest jî ne yêk e û kes nikare pozisyona wan têkilav jî bike.
Vêca pêkve dewleta Tirk, bi operasyonên ertêþa Tirk, reftara hukûmeta Tirk, hewildanên neheq û nedadyar û hetta bêdad yên ronakbîrên Tirk, tinê rêyekê dadinin ber Kurda, ew jî teslîmîyet e!. Ev teklîfa wan jî gelek aþkera toka mirinê ye ku dixwazin bikine stuyê Kurda û eve jî helbet naête qebûl kirinê û Kurd heta hetayê dê vê daxwaza wan red bikin!.. Dewleta Tirkîyeyê her diçe ji xeta mantiq dûr dikeve û roj bi roj mengeneyê zulmê diþidîne li ser stuyê Kurda. Ji bilî vê operasyona biharê ya li navçeyên Hekarî, Botan û koordînasyona digel operasyona Îranê, hukûmeta Erdogan jî, dîsa bi dîrektîva ertêþê dixwazin þertên qanûnî jî girantir bikin li Kurdistanê. Hukûmet li goreyî konsepta nû ya ertêþê „Qanûna dijî Terorê“, bi xwandina me anku „Qanûna dijî Kurd“ dixwazin derêxin û teklîfa xwe jî amade kirine û dê bi herî direngî di meha Gulanê da ji parlementa xwe jî derêxin. Qanûn, bi timamî qanûna mustemlekeyê ye, anku qanûna kolonyal e. Qanûn bi armanca têkbirina bizava neteweyî ya xelkê Kurd tête derêxistin. Piþtî vê qanûnê, reng, motîf, desen û sembolên xwerû Kurdî dê qedexe bin û heçî kesê li ser xwe bigerîne dê wekî terorîst bête sûcdar kirin û bi kêmasî pênc sal dê ciza bête dan. Bi vê qanûnê mafê kuþtinê tête dan bo polîs û leþkeran. Polîs û leþker dikarin mirovan bikujin û naêne dadgeh kirin. Bi vê qanûnê gelek aþkera terora dewletê tête îkame kirin. Bi navê dewletê polîs û leþker dikarin bêyî pirs û pirsyar Kurdan bigirin, bikujin. Ji bo wan her Kurd potansîyelen terorîst e. Qanûn di destê leþker û polîs da qadirî mutlaq e û mafê her reng þiddet, îþkence, kuþtin û birîndarkirinê dide wan. Qanûn mafê biryarê dihêle li ber wijdana dadger û dozger di dadgehê da. Wijdana dadger û dozgerên dadgeha dewleta Tirkîyeyê çu cara di lehê Kurdan da tecellî nekirîye!. Dadgeha dewleta Tirk her demî tixûbên qanûnan û dengê wijdana xwe di elehyê Kurdan da bi kar înaye. „Qanûna dijî Terorê“ aþkera sîstemê qanûna çolê tîne Kurdistanê û bi vê qanûnê êdî leþker û polis gelek rehet dikarin nêçîra xwe bikin û þûna kew û pezkûvîya Kurda bikujin... Leþker û polîsên Tirk di van þertan da ji xwe bêdadîyên ecêp kirine li Kurdistanê, ji xwe heke ev qanûn jî derket, êdî hewceyî kiraskirin û maskekirina kiryarên xwe jî nabînin û dê bi rehetî û vekirî terora xwe bi kar bînin. Hukûmet bi derêxistina vê „Qanûna dijî Terorê“, anku „Qanûna dijî Kurd“, terora dewletê qanûnî dike... Dewleta Tirk bi vê qanûnê û operasyonên leþkerî dixwaze li Kurdistanê hakimîyeta tirsê tesîs bike û timamî xelkê Kurd çavtirsandî bike. Kurd vê bêdadîyê qebûl nakin û dê têkoþîna xwe ya beramberî terora dewletê bidomînin.
Li Tirkîyeyê vê gavê kar û reftara herî popûler antî Kurd bûne. Ji xwe antî Kurdîtî di genên dewleta Tirk da bi cih in. Dewleta Tirk, di her demî da û di her keysî da, antî Kurdîtî derzîyî xwûna xelkê xwe kirîye. Ew kîn û nefreta xwe dijî Kurda çu cara venaþêrin. Bo wan Kurd „dijmin“ e. Helbete di bin vê kîn, xerez, nefret û dijminahîya wan da wekî binasê sereke „tirs“ heye. Dewleta Tirk, miletê Tirk ji Kurda ditirse. Tirsa wan jî, ji ber rewþ û pozisyona wan derdikeve. Ew baþ dizanin ku, welat welatê Kurdan e, ax axa wan e, cih cihê wan, war warê wan e, ew xelkê qedîm in, xwecihên vî warî û vê axê ne. Ew baþ dizanin ku ew ji Asyayanavîn hatine, ji çol û beyarên Çîn û Maçînê hatine û ev welatê bijûn û bi xêr û bêr dagîr kirine û îlhak kirine, bi darê zorê ji wan standine. Vêca ev psîkolojîya dagîrkerîyê, talan û wêrankerîyê, vandalîzmê ji serê wan dernakeve û her dem di labîrentên mejîyê wan da cihê xwe muhafeze dike û tirsa ji Kurda jînde digire... Ji roja ku hatine ev warê bab û bapîran dagîr û îlhak kirine û heta evro, çu cara stêra wan digel stêra Kurda aþt nebûye. Wan beramberî Kurda hergav xwe biçûk dîtine, bi êriþkarî û talankerîya xwe jî her dem xwe neheq dîtine û ji ber hindê jî eve bo xwe kirine kompleks û di tixûbê neheqîyê da refleksên xwe yên parastinê aktîv kirine beramberî Kurdan. Vê haletîrûhîya wan, „dijminahîya Kurdan“ xurt kirîye di mejîyê wan da, di dilê wan da. Dizanin neheq in, lê neheqîya xwe qebûl nakin, çiku hatine û axa Kurda dagîr kirine. Dizanin neheq in û ji ber hindê jî daku vê neheqîya xwe perde û kiras bikin tinê êriþkarîyê dikin, dijminahîyê jînde digirin. Belêm di bingehê vê êriþkarîya wan da cisaret, bi xwe bawerbûn û heq û heqyarî nîne. Di binê vê dijminahî û êriþkarîya wan da, di binê vê kîn û nefreta wan ya dijî Kurdan da „tirs“ heye û ew heta nîveka hestîyê xwe ji Kurda ditirsin. Tirsa wan ji neheqîya wan têtin, tirsa wan ji bêdadîya wan têtin, tirsa wan ji nedadyarîya wan têtin. Lewma tinê zulmê dikin, zordarîyê dikin, digel xwe ne aþt in heta ku digel xelkên cîran aþt bin. Wan ev ware bi darê zorê kirine malê xwe û wî edetê xwe yê zor û zulmê jî didomînin. Dewleta Tirk û miletê Tirk ji Kurda ditirse, lewma jî mekanîzmaya mantiqî îflas kirîye û di derheqê Kurda da lojîken nafikire û hereket nake. Tirk bi hisên xwe yên dagîrî û neheqîyê hereket dikin, radibin û rûdinin. Nexweþîya“antî Kurdîtî“yê tûþî bedena Tirk bûye û vê gavê jî di dereceya kronîkîyê da ye. Di dewleta Tirk da, di piranîya miletê Tirk da Kurdofobî hakim e. Kurdofobîyê hakimîyeta xwe tesîs kirîye di mejîyê piranîya miletê Tirk da. Eleyhdarîya Kurd, di xwûna mirovê Tirk da [helbete em generalîze nakin] vîrûsê eleyhdarîya Kurd heye. Ev vîrûs bi derman û antîbîyotîkan jî sax nabe û vîrûsekî vejîner û vegir e. Eleyhdarîya Kurd evro li Tirkîyeyê bûye mode û trendî ye. Kurd berê di ferhenga wan da „Kiro“ bûn, nihe jî „terorîst“ in. Gerçî li hemberî gotina „kiro“, gotina „terorîst“ ji bo Kurda dereceyeke pêþkevtî ye û rutbeyek e, lê axir zihnîyet û reftara wan ev e!. Tirk bi yêk gotinê hej Kurd nake. Ji ber vê nehezî û nevînê ye ku slogana „An hez bike, anjî terk bike!“ ji devê nasyonalîstên Tirk nakeve. Ew ji Kurdê xwefiroþ jî hez nakin. Hind tehemmula Kurdê xwefiroþ jî dikin hindî ku bi kêrî wan bêt. Kurdê xwe înkar dike ji bo wan hind meqbûl e heta ku di xizmeta wan da be. Êdî ev nefreta ji Kurd hatîye dereceya hind bilind ku van hisên xwe yên antî Kurd bi zimanê herî vulger jî be aþkera dinivîsin û belav dikin. Ji bo piranîya Tirkan, -ku em dîsa ve generalize nakin-, kan û maka hemû xirabî, neqencî, kirêtî, dizî, talan û heramîyê Kurd in!..
Eve midehek e ku teksteke hind bêperwa di nav deryaya înternetê da belav dibe ku gava mirov dixwûne tinê digirnije û bi halê mirovê Tirk dikene!.. Nêrînên di tekstê da êdî ji dereceya hizirîna ultra faþîzan ya Tirkîst jî borîne!..
Tekst [*] bi vê sernivîsê dest pê dike: Pirs cudaxwazî anjî teror nîne; pirs Kurd bi xwe ye.
Û êdî pêda diçe û timamî negatîvîya li Tirkîyeyê bi Kurda ve girêdide û miletê Tirk pîr û pak dike. Ya ji wan ve çi tiþtê bête hiþê we yê ku xirab be, neqenc be, kirêt û heram be, dizî û talan be, fehþ û fuhûþ be, krîmînalî û mafîya û narko be, ji Kurda derdikeve, anku Kurd eve hemû ne.
Paragrafa serî wisa ye: Li Tirkîyeyê heroj kiç [keç] ji bo fuhûþê têne revandin, jinên me têne þelandin û tecavûzî wan tête kirin, heroj li bajêran xwenîþandanên PKKyê hene, alayên Tirk têne sotin, otobûs têne sotin, heroj çendek esker þehît dibin. Kî vana dike? Boçi ji berê were tinê Kurd serî radikin, Kurd rêxistina dadinin, Kurd xwûnê dirêjin?.. Gava me tirimpêla [otomobîl]xwe li rexê rê park kir, yê ku têt û pareyê parkê ji me dixwaze, heke me neda piþtî me tirimpêla me xîç dike û direve boçi her Kurd e?.. Yên ku di lambeyên sor da tên û parsê ji me dikin boçi hemû Kurd in?.. Yên ku di nîveka rêyê da tên û berhingarî pêsîra me dibin û pêzevengîya jinfiroþîyê dikin, yên ku kardarîya jinfiroþîyê [kerxanekarîyê] dikin her Kurd in û ne kesek in?.. Yên ku bazirganîya narkoyê [triyakê] dikin boçi illeh Kurdên ji filan eþîretê ne?.. Boçi tacizkar û tecavûzkar bi piranî ji Kurdan pêktên?.. Digel ku herdu jî eve bi salan e ku eynî karî dikin, heta nihe navê Orhan Gencebay têkilî çu bûyereke xirab nebûye, belêm Îbrahîm Tatlises hemû rezîlîya dike, hemû sûcan dike, binasên vê yêkê, yêk Tirk e, yê dî Kurd e lewma… Bi kurtî “pirsa Kurd”, wekî hindek empoze dikin ne tinê PKK û bûyerên polîtîk in. Di giþtîya Tirkîyeyê da yên ku her reng pîsatî, karê rezîl dikin, her reng sucî dikin bi piranî Kurd in. Kurdê ku jinfiroþîyê [kerxanekarîyê] dike, Kurdê ku pavyonkarîyê dike, Kurdê ku qumarkarîyê dike, Kurdê ku mafyatîyê dike, Kurdê ku narkoyê [tiryakê] difiroþin, Kurdê ku dizî û þelandinê dike, Kurdê ku peyarêka parsel dike, Kurdê ku tecavuzkarîya namûsê [irzê] dike emperyalîst nazêrînin, girêdana wan bi PKKyê ve jî nîne… Eve di xwûna wan da heye ku van sûcan dikin. Em Tirkîst, bi giþtî berê xwe didine pirsa Kurdî û ji alîyê sosyal ve rave dikin û hemû Tirka serwext û hiþyar dikin ku eve [anku Kurd] mexluqên ku zerarê didine civatê...”
Kîn û nefreta wan bi van gotinan jî xilas nabe û ji boþbûna nifûsa Kurda jî dikevin nav tirs û xofeke hind mezin ku li goreyî hisaba wan heta sala 2050ê nifûsa Kurda dê ji ya Tirkan zêdetir be û eve xewa wan direvîne, zikê wan diêþîne. Li ser vê jan û zikêþîya xwe jî wisa dibêjin: ”Di malperên Kurdî da tête gotin ku di sala 2050ê da Kurd di rojhilatanavîn da dê bibine 87 milyon, nifûsa li Tirkîyeyê jî dê bibe 57 milyon. Eve doneyên rast in, anku nehatîye avêtin, hetta kêm jî hatîye gotin. Çiku zêdebûna çeprast, anku 8 zarok di demê pêþ da bi 8 zarokan ve bizewice û zarokên wan jî bi vî rengî zêde bin bête fikirîn, ev tablo jî kîfayet nake. Ji bilî vê, di vî midehî da bi milyonan Tirk dê têkilî Kurdan bin û bibine Kurd. Hejmara zêdebûna nifûsa Tirka evro hatîye dereceya welatên Ewrûpayê [anku kêm bûye –RH]. Li bajêrên Tirka bi teþwîqkirina kontrola zarokînanê polîtîkerên bênamûs yên dewleta me gora Tirkîtîyê dikolin; belêm li Rojavayabaþûr bi dayîna hevkarîyê ji bo zarokan, zarokînana Kurdan tête teþwîq kirin… Gelek vekirî û bi micidahî Tirk ji bo plankirina nifûsê têne teþwîq kirin, belêm li milê dî pareyê elektrîk û avê ji Kurda naête wergirtin ku bi vî rengî nifûsa wan ji ya Tirka zêdetir bibe…”
Tirsa Tirka ya ji zêdebûna nifûsa Kurda tinê bi vê tekstê ve teng nîne, esasen polîtîka dewleta Tirk e û dewleta Tirk gelek micid ji zêdebûna nifûsa Kurda ditirse û dixwaze tedbîrên mezin wergire jî. Heke bête bîr, di salên borî da spesîfîken ev pirsa nifûsê bû mijara lêkolîna Sekreterîya Konseya Ewlekarîya Neteweyî [MGK] û herweha Serfermandarîya Giþtî ya Ertêþe jî. Wezaret û dezgehên dî yên ku bi vê pirsa nifûsê ve girêdayî jî li ser boþbûna nifûsa Kurda radiwestin, lêkolîna bi ûnîversîteyan didine kirin û lê digerin ku ka dê çawa rê li ber zêdebûna nifûsa Kurda bigirin. Ji xwe eve mideheke ku li Kurdistanê dest pê kirine ku jinên Kurd agahdar û serwext bikin ku hebika bixwin û mêrên Kurd jî teþwîqî bi kar înana prezervatîvan [kondom] dikin. Li milê dî ji xwe bi kuþt û kuþtdarîyê, bi kavil û wêrankirinê û ya herî giring jî bi xebitandina makîneya hêrana Kurd ya asîmîlasyonê jî dixwazin xwe ji “Kurd” xilas bikin… Anku ev gotinên di tekstê da yên li ser nifûsa Kurda hatine gotin ne tinê yên kesê ku ev tekste nivîsîne, ev nêrîne kêm zêde hissîyata giþtî ya miletê Tirk îfade dike.
Tirkê ku ev tekste nivîsî, timamî krîmînalîya li Tirkîyeyê kirîye stuyê Kurd û xortimkirin, þelandin û talankirina ji bankeyan heta bi kar înana enerjîya elektrîkê Kurdî sûcdar dike. Ji bo vê îddîaya xwe hejmara serfîyata elektrîka hindek bajêrên Kurda û yên Tirka beramberî hev dike û prosenta elektrîka ku bêqanûnî tête bi kar înan dide:
Urfa % 66.7
Diyarbekir % 62.7
Hekarî %62.5
Mêrdîn % 59.3
Wan % 58.0
Þirnex % 52.0
Batman % 51.0
Mûþ % 50.0
Bitlîs % 48.0
Sêrt % 48.0
Kastamonu % 4
Trabzon % 5.4
Giresun % 3.5
Di dawîya vê tabloyê da jî ev hevoke hatîye danan:
”Ev e tabloya elektrîka ku bêqanûnî hatîye bi kar înan. Ma hewce ye ku rave bikin?”
Helbet du bajêrên Laza jî [Trabzon û Giresun] li ser xwe Tirka hesab kirine, ku xem nake!.. Tirkê ku bi nisaxîya Kurdofobîyê seqet bûyî tirsa xwe ya ji Kurda wisa didomîne: ”Ev cimaeta etnîk ya ku ji bo armanca xwe ya mezin ne cisaret ne zeka nejî kultur heyî, tinê rêyek dayne ber xwe, ew jî zêdebûna ku Xwedê dayî wekî sîleh bi kar tînin. Di demekî nêzîk da Tirkîyeyeke ku nifûsa wê 100 milyon li hêvîya zarokên me ye ku bi kêmasî nîvî dê Kurd bin… Ala eynî ala, tixûb eynî tixûb, nav nehatîye guhorîn, belêm di meydanê da Tirk nemaye. Helbete çend milyon mane, lê ew jî bi tirs dijîn. Di meydanê da wekî Brezîlyaya ku ziman û nijad têkçûyî ya ku bûye þorbeya nijadan… Belêm hêj jî musulman… Eve ji bo me rewþeke wêranîyê ye. Ev rewþe nerehetîyê nade humanîstên ku bi çavekê berê xwe didine 72 miletan… Di vê axa ku em têda dijîn, nihe tehlîkeya herî mezin Kurd in…”
Þik têda nîne ku Kurd divêt Tirkê ku ev hissîyata xwe ya hinde faþîzan ya bi vî rengî û di vê dereceyê da rêhtîye ser kaxezê, sivik negire, nebêje ku eve karê dînan e. Rastî jî piranîya Tirka wisa dihizirin û gelek micid ji Kurda ditirsin. Eve werarên [semptomên] Kurdofobîyê ne û ev nisaxîya Kurdofobîyê tûþî bedena mirovê Tirk bûye. Kurdofobîyê hêza mantiq berteref kirîye di mirovê Tirk da. Ji ber hindê ye ku serê hemû binasan bi Kurd ve girêdide, Kurda wekî serkanîya hemû xirabî, neqencî û pêkve nexweþîyan qebûl dike. Ev nisaxîya Kurdofobîyê, ev tirsa Kurd ya di serê Tirk da cih girtî ji zulm û zordarîya Kurd dernakeve ku ji xwe Kurd mexdûrê zulma Tirk e, binasê vê nisaxîyê neheqîya Tirk bi xwe ye. Mirovê Tirk neheqîya xwe, bêdadîya xwe, dagîrkerî û zordarîya xwe bo xwe kirîye sehm. Ji ber ku dizane ku ev welatê ku dagîr kirîye, ev xelkê ku bindest kirîye li heqîyê, li dadîyê digere û adresa neheqî û bêdadîyê jî mirovê Tirk e. Tirk ji vê rastîyê direve û xwe dike gorîyê sehma neheqî û bêdadîya xwe…
Dewleta Tirk evro bi vê zihnîyetê tête îdare kirin. Lewma ji operasyonên leþkerî yên kuþtinê, qirkirinê, wêrankirinê pêve tiþtekî dî ne difikirin, nejî lê digerin. Ji bo wan heye nîne serê Kurda jêkirine. Di edebîyata wan da ji pelixandin, perçiqandin û serjêkirina Kurd pêve çu rê û metod nînin. Ji ber hindê ye ku sal dazdeh meh e hemû hêza xwe ya leþkerî bi kar tînin, lê di her operasyona xwe da jî xiyalþkestî dibin. Çiku rêya wan daye ber xwe ne rê ye, ne çare ye, lê ma Kurd dikare çi bike?.. Heke dewletek bi nisaxîya miletekî bindest ket, dê çawa be?.. Dewleta Tirk bi vê haletîrûhîyeyê radibe û ji top û teyareyê zêdetir çu metodan bi kar naîne. Ji ber hindê ye ku ji makîneya asîmîlasyonê pêve çu rêyan bi kar naînin. Armancek dayne ber xwe; divêt Kurdê ku îradeya Kurdîtîyê nîþan bide nemîne!.. Dîroka dewleta Tirk ya dûr jî ya nêzîk jî bi zelalî aþkera kiriye ku ev rêya ku evro dewleta Tirk daye ber xwe korerê ye û bo wan xêrê naîne… Dewleta Tirk dûr nîne ku dê serê xwe li zinarê Berê Þine bide!.. Hingê jî gava hiþ hate serî, dê bibîne ku Kurdistan bi hemû heþmet, ezamet û spehîtîya xwe li ber çavan e!..
Dewleta Tirk bi polîtîkên xwe yên Kurdofobîst hesûya xwe tarî dike, paþeroja miletê xwe reþ dike û gora xwe dikole.
Li vê derê anekdoteke ji dîroka îslamê dayîn dê di cih da be. Tête zanîn ku pêxemberê îslamê Mehemed ji Cihûyan nefret dikir. Rojekê ev kîn û nefreta xwe wisa daye der: ”Heta ku dijî Cihûya þer neête kirin û ev þere heta ku Cihûyekî ku di vî þerî da xwe li piþta berekê [kevirekê] veþartî nebêje; ”ey musulman, li piþt min Cihûyek heye, bikuje!” neête domandin, roja qiyametê naêt!..” [Ji hedîseyeke Ebû Hureyra, pirtûka Ilhan Arsel, Neteweperêsîya Ereb û Tirk, r. 44]… Vêca Tirkê ku eynî wekî kîn û nefreta Mehemedî ya dijî Cihûya, bi kîn û nefreteke reþ û qîrî ve tijî û dagirtî, heta ku xwe ji vê hizirîna qirêj neþo û paqij neke gelek zehmet e ku digel Kurd aþt be, anjî li aþtîyê bigere…
Tête hêvîkirin ku aqilselîmek [û gelek aqilselîm] ji nav miletê Tirk derkeve [derkevin], miletê xwe ji vê nisaxîyê xilas bike [bikin], digel derûcîranên xwe aþt be [bin] û desta ji zor û zulmê bikêþe [bikêþin] û xwe hazir û amade bike [bikin] ku di nav wekhevî, azadî, aþtî û demokrasîyê da û wekî du cîranên pêkve aþtyar bijî [bijîn]…
Xelkê Kurd digel hemû hezeyan, tirs û xof, êriþkarî, zulm û zordarîya dewleta Tirk, bi xwe bawer e û dê di rêya xwe ya lêgerîna li wekhevî, aþtî, azadî, demokrasî û dadîyê berdewam be û bi pêþ bikeve. Paþeroj ya xelkê Kurd e. Kurd heq in lewma dê bigihin heqîyê. Kurd mexdûr in lewma dê bigihin dad û dadyarîyê. Kurd bindest in lewma dê bigihin azadîyê. Kurd dê Kurdistanê ava bikin û gelek aþtîyane digel miletên cîran bijîn.
Ne operasyonên biharê, ne yên havînê, ne yên payîzê, nejî yên zivistanê nikarin miletê Kurd ji ser vê rêya heqî û dadîyê, azadî, demokrasî û aþtîyê varê bikin.
Nîsan 2006
[*] Tekst bi Tirkî ye û timamîya tekstê di vê malpera Xwezayê, di rûbrîka Tirkî da ye. Bo me jî hatîye hinartin [þandin]. Ev tekst ji alîyê ramanwerê Tirk Murat Belge ve jî hatîye rave kirin û me nivîsa wî jî danaye dawîyê.